Beyaz Sayfa..

Yağmurun çok güzel yağdığı, üzüntüden çok huzur verdiği ender sabahlardan biriydi. Uyanmasına rağmen yataktan çıkmamıştı. Gri rengin hakim olduğu odasında kalkıpta yeni bir güne başlamak için gerekli motivasyonu bulamıyordu. Bunun yerine, çarşafı yorganı birbirine girmiş yatağında dönüp durmayı tercih etti. Kafasını yastıktan kaldırıp masanın üzerindeki saate baktı. Beklediği kişinin şu dakikalarda kapıyı çalması gerekti. Kafasını tekrar yastığına gömdü. Yastığı bütün gece deliksiz uyumasından dolayı kafasının şeklini almıştı, sıcacıktı. Kapı çaldı. Yataktan kalktı ve kapıya doğru yürüdü. Koridorda serin bir rüzgar esiyordu. Ya da en azından o, koridorda yürürken üşüyordu. Otomatiğe bastı ve kapıyı araladı. Mutfak camının önüne yağmur damlaları vuruyordu ritmik bir sesle. Ayak sesleri yankınlandı apartmanın içinde. Küçük ayaklardı bunlar, seslerinden belliydi. Sonra kapı aralandı ve kız içeri girdi. Küçük pembe şemsiyesini köşeye koydu ve botlarını çözmeye başladı. Merhaba bile demeden içeri yürüdü çocuk ve yatağına yattı. Yatak sıcaktı. Botlarını çıkardıktan sonra kızda onun peşinden odaya yürüdü. Suratı düşmüş, içi burkulmuştu. Yatağın köşesine oturdu ve sırtını duvara dayadı. Camdan dışarı bakarken, alt dudağı belli belirsiz titriyordu. "Bir merhaba bile demiyecek misin?" dedi gözlerini camdan ayırmadan. Çocuk "Merhaba" dedi o da kafasını yastıktan kaldırmadan, gözlerini tavandan ayırmadan. "Beni artık sevmiyorsan söylemelisin. Böyle kaba davranmana gerek yok" derken gözleri dolmuştu bile. "Seni ne kadar sevdiğimi çok iyi biliyorsun" dedi ve yataktan doğrularak yanına oturdu, sırtını duvara verdi. Kızın gözlerindeki rimel siyah bir şerit gibi yanaklarından iniyordu. " O zaman böyle yapmamalısın. Kavga ettiğimiz bir akşamın sabahında hem beni yanına çağırıp sonra da yoksayıp bir merhaba demeden gitmemelisin. Ben sana böyle yapmıyorum" dedi. Suratını ellerinin arasına aldı. Küçük bir kızken de aynen böyle ağlardı. Çocuk kolunu omzuna attı ve başını göğsüne yaslamasını sağladı kızın. Camdan dışarı baktı. Yağmur hiç hızını kesmemişti ve rüzgar gülü delicesine dönüyordu. Kafasını kızın başının üzerine yasladı. Gözlerini sımsıkı kapadı ve o da ağlamaya başladı. "Ben seni çok seviyorum, bunu sende biliyorsun." diye tekrarladı. "O zaman neden ağlıyorsun?" diye sordu kız. "Ağlamak, o kadar da huzurlu ve o kadar da ihtiyacım olan birşeydi ki.." diye cevap verdi cocuk, "ve sen tanıdığım insanlar arasında, en güzel ağlayansın" diye ekledi. İkisi de sarıldılar sonra. Birbirlerinin suratlarına, şişmiş gözlerine bakıp kahkahalarla gülene kadar sessiz sessiz ağladılar.

Dün gece sabaha kadar cnnpolitics.com adresinde, Amerikan başkanlık seçimi sonuçlarını bildiren mavi ve kırmızı eyaletlerle dolu bir haritayı seyrettim. Barack Obama, baştan sona yarışı önde götürdü ve California ve Florida'nın sonuçları açıklandığında 297 delegeye ulaşmış ve Türkiye saatiyle 5.30 sularında başkanlığını ilan etmişti. Yanlış bilmiyorsam, Amerikan tarihinde katılımın en yüksek olduğu bu seçimlerde, halk hem senatoyu hem temsilciler meclisini hem de Beyaz Saray'ı Demokrat'lara emanet etti.

Etrafımda ve sokakta konuşulan ve bizzat şahit olduğum konuşmalar, "ABD zenci bir başkan seçmez abi" ortak noktasında birleşiyordu seçim öncesinde. Yıllardır insanların zihinlerinde yer etmiş bu düşüncenin en güzel örneği, ekşi sözlük'te yaklaşık 7 yıl önce açılmış olan "bir zencinin abd başkanı olması ihtimali" başlığında görülebilir. Eminim ki teker teker bu insanlar ile konuşmuş olsak siyahi bir insanın ABD başkanı olması ile ilgili sorunu olan birine rastlamazdık fakat bu yerleşmiş "stereotype" ı espiriler ile de olsa devam ettirmek, 21. yüzyılda bile bir siyahi adayın ABD başkanı olmasını şaşkınlıkla karşılayan bir kitlenin mevcut olmasına neden olmuştur.

"Barack Obama çok nitelikli bir başkan adayı olabilir, hatta bence olsun bile, ayrımcılık ortadan kalksın ama Amerika'da bir zenciyi başkan yapmazlar abi, yap-maz-lar" şeklinde halk arasında dile getirilen düşüncenin halk arasında kaldığı düşünülebilir fakat, Türkiye'de çıkan gazetelerinin manşetleri de bu düşünceleri yansıtan ibareler barındırıyor. ( örnek olarak, bugünkü Star gazetesi ve Sözcü gazetesi gösterilebilir) Yani söylemek istediğim, Harward Hukuk Fakültesi'nden mezun olan ve uluslararası ilişkiler dalında ihtisas gören bir adayın başkanlığı söz konusu olduğunda, öne çıkartılan ve şaşırtıcı olarak altı çizilen hususun ten rengi olması bence şaşkınlıkla karşılanması gereken bir durum. Şahsen ben ilk sayfalarda Barack Obama'nın getireceklerini, 8 yıl süren Cumhuriyetçiler'in iktidarından sonra Demokratlar'ın dünya barışına nasıl katkıda buluncaklarını okumayı beklerken, ten rengine yapılan bu vurguyu oldukça gereksiz buluyorum.

Bu yorumu yaparken, tabiki bu olayın ABD tarihinde bir ilk olması nedeniyle bu kadar vurgulandığı gerçeğini yadsımıyorum fakat, çok uzun süredir süren bu seçim sürecinde, Obama'nın ten rengi hakkında yaplıabilecek bütün yorumlar yapılmış ve Obama'nın siyahi olduğu herkes tarafından anlaşılmış durumdaydı zaten ( :P ) ve seçimin sonuçlandığı gün bile ten renginden manşet çıkarmak ne kadar doğru bilemiyorum. "Zencinin zaferi" gibi bir başlık yerine "Demokratların zaferi" gibi bir başlık, bana göre her açıdan daha doğru olurdu.

Barack Obama'nın ABD'nin yeni başkanı olması, bu "stereotype"ın kırılmasında ve toplumdaki ayrımcılığın azalmasında önemli bir rol oynayabilir. En azından, Obama'nın görev süresinin dolmasından sonra gerçekleşecek olan seçimlerde bir siyahi senatörün adaylığı, yaşadığımız süreç kadar şaşkınlıkla karşılanmaz ve bu da yaşadığımız dünyayı daha yaşanılabilir bir hale getirebilir.


Umarım ileriki yıllarda, siyahi vatandaşların yakaladığı bu şansı, Demokrat Parti başkan adayının seçildiği süreçte yine benzer tarzda düşünce tarzı ile mücadele etmek zorunda kalan kadınlar da yakalar. Hatırlarsanız Hilary Clinton'ın adaylığı söz konusu olduğunda "Kadın bir ABD başkanı olmaz abicim, seçmezler" muhabeti, kulaklarımızı bayağı meşgul etmişti.


son olarak; obama güzel. obama datlı.