Geçen günlerde, son finalimden alnımın akıyla çıktıktan sonra eve dönüş yolunda, minibüs sırasında olay çıkartan, fazlasıyla gergin bir yaşlı amcadan bahsetmeyi ve nasıl da tüm kent olarak Xanax a muhtaç olduğumdan bahsetmeyi düşünmüştüm aslında..
Nasıl insanların, bu kadar gergin olabileceğini sorgulayacaktım.. Şaşkınlığımı paylaşacaktım..
Fakat sonra, cevabı buldum! Hatta biraz önce buldum ve hemen işi gücü bırakıp blogger.com a tıkladım..
Onlar kapkaranlık bir odada, sarı ışığın etrafında dans eden iri kar tanelerini görmemişler de ondan.. Onlara kızamıyorum, belki gerçekten görmelerine engel bir çok şey var ama eminim ki bir kez bile olsa bu görüntüyü zihinlerine kazısalar, ondan sonra bu kadar sudan sebepler için bu kadar büyük yaygara çıkartmazlardı.. Eminim..
American Beauty'yi tekrar hayranlıkla seyredip kafamı kaldırdığımda, İstanbul'un taa ucuna kadar yağan, yılın belki de ilk tipisi ile karşı karşıya kalmasam bu sonuca da varamazdım.. İki gündür içinde bulunduğum, heyecanlı, telaşlı bekleyişten bir anlık bile olsa kurtulamazdım..
Ama elimde değil, ne zaman kar yağsa ben, çocuklar gibi seviniyorum mutlu oluyorum.. Okulum tatil olacakmış gibi heyecanlanıyorum, kar topu oynamak için dışarı koşmak istiyorum... Ne zaman kar duracakmış gibi olsa, hiç tanımadığım insanlara bile gidip "Yok yok! Merak etmeyin, kar topluyor birazdan yağacak yine!" diyesim gelir..
Kar yağınca hep böyle olurum işte, bir acayip..
Elimde değil ama napiyim :)
Kendime Not:
Düşen ilk kar tanesi kadar masum olan senin, sevgilim, beklediğimiz sonuçların da tıpkı onlar kadar bembeyaz, tertemiz çıkacak!
Amin!
