Mert ve Kendisi

Bir takım şeyler hakkında bir kaç kelime..

2011-12-09T00:19:00.001+02:00

2005 yılındaki kupa finalinden beri ilk kez Galatasaray'a karşı haklı bir malubiyet aldığımıza tanık oldum. Nasıl davranacağımı bilemedim desem yeridir. Tebrik etmek gerekliydi, tebrik ettim. Daha sonra Twitter'dan bana sataşan arkadaşlar oldu, cevap vermedim. Israr ettiler, yok olmaz dedim. Derbi maçtan sonra fanatik bir arkadaşın ''iğneleyici'' mesajlarını göğüslemeye çalışmak, olgunlukla karşılıyormuş gibi yapmak, eski sevgiliden yeni ilişkisinin detaylarını dinlemek gibi birşey. Hiç gereği yok, almayayım.

Facebook Timeline'ın dünyanın çeşitli yerlerinde halka açılmaya başlandığı haberini okumuştum bu sabah. Akşam saatlerinde yeni Twitter güncellemesi yayınlandı, hem iOS hem de Android için. Ve tabi ardından da yeni site dizaynı, (detaylı bilgi için http://fly.twitter.com/) Mobil uygulamayı güncelleyenlere site için öncelik tanıyacaklarını söylemişler. Beklemedeyim halen. Flipboard uygulaması iPhone'a geldi, Google yeni bir Mobile izleme uygulamasını (bkz: Google Currents) tanıtıyor falan. O kadar yoğun bir akşam oldu ki, bildiğin Sosyal Medya Orgazmı yaşadım.

Hayatımda, uzun zamandır olmasını beklediğim, istediğim, dilediğim şeyler olmaya başladı. ''Jinx'' etmemek adına, sessizce oturup sebepsizce sırıtıyorum.

Ha bir de, az önce Hilal Cebeci John Lennon ve Jim Morrison'ın resminin çizili olduğu bir duvarın önünde memelerini açtığı bir fotoğrafı paylaştı.

Hayat ne acayip lan.

.....

2011-12-03T16:29:00.001+02:00

Yukarı doğru çıkarken...

2011-12-01T00:16:00.001+02:00

Yüksek bir dağa çıkarken, ilk metrelerde insanlar tempolu ve kararlı bir şekilde ilerlerler. Gidilecek yol bellidir, nettir. Yükseklik arttıkça, oksijen azalır, hareketler daha da yavaşlar, dönüp de arkaya baktığınızda geride bıraktığınız yolu görürsünüz ancak tam olarak da seçemeyebilirsiniz, bulutların arasında.

Hayatta da buna benzer anlar olduğunu düşünüyorum, birkaç küçük farkla.

Şimdi dönüp de baktığım zaman, nefes almakta zorlandığım ve durup soluklanmaya çalıştığım anlarda, yaptığım şeyleri, attığım adımları, seçtiğim yolları görüyorum, fakat bu sefer bulutsuz ve açık bir havada. Aksine, ben o yollardan geçerken bulutluydu, önümü görmekte zorlandığım anlar olurdu.

Ne kadar kötü ki, geri dönüp farklı bir yoldan gitmek, bir seçenek değil artık. Bulutlu ve sisli yollarda seçip de yürüdüğümüz yolların doğru olup olmadığını, sadece ileriye gidip de arkamızı döndüğümüz zaman açık ve net olarak görebiliyoruz.

Ve bu yolları tekrar yürüme şansımız yok, asla olmayacak.

Hayatın şakacı yanı olsa gerek.

Bohemian Rhapsody

2011-11-27T14:48:00.001+02:00

Ben hayatımda hiçbir enstrüman çalmadım. Bir kez bile stüdyoya girmedim. Canlı performasını seyrettiğim bir şarkıcı bir notayı atlarsa / hatalı söylerse bunu fark etme olasılığım çok düşüktür. Konser kültürüm çok yoktur, Rock'n Coke'a bir kere bile gitmedim.

Bütün bunlara rağmen, Queen'den Bohemian Rhapsody'i dinlerken neler hissetiğimi anlatmak istiyorum, bütün bu yüzeysel kişiliğimle beraber. Sanki o şarkıyı o stadyumda dinleyen yüzbinlerce kişiden biri de benmişim gibi, içimden neler geçiyorsa onu aktarmak istiyorum. Bunu yaparsam belki ben de oradakilerden biriymişim gibi hissedebilirim.

Freddie Mercury piyanonun başına geçti ve Bohemian Rhapsody'e giriş yaptı. Çığlıklar! Bütün stadyumla beraber ben de yerimde sallanmaya başladım bir ileri bir geri. Durgunlaştım. Ağlamaklı oldum yine. Eşlik etmeye başladı bütün stad, Queen flamaları ellerinde. Koca, sakin, durgun bir deniz gibi. ''Mama, didn't mean to make you cry. If i'm not back again this time tomorrow, carry on, carry on as if nothing really matters.''

Ben kendimi düşünüyorum. Yarın burada olmazsam olabilecekleri aklımdan geçiriyorum. Rüzgarsız bir havada kıyıya vuran dalgalar gibi yavaş ama tek vücutmuş gibi hareket eden dinleyiciler ile birlikte şarkıya eşlik ederken dudaklarım, zihnim bunları düşünüyor. ''Mama, I don't wanna die. Sometimes wish i never been born at all.'' Şu anda hissettiklerimle beraber, ruh halim en dipte.

Derken Freddie Mercury piyanoya son notayı da vurdu ve ayağa kalktı! Ritmle beraber alkışlar! Bütün stadyum ve tabiki ben bir anda silkindik. Neredeyim? Ne yapıyoruz? Önemi var mı bunların? Haydi zıplayalım! ''I see a little silhouette of a man!''

Anlamsızca eğlenmeye başlıyorum. Az önce hiç doğmamış olmayı diliyordum şu anda ellerimi çırpıp opera kısmına eşlik etmeye çalışıyorum şarkının. Saçma değil mi? Tıpkı bir rock grubunun en iyi şarkılarından birinin opera kısmının olması kadar saçma! Az önce çok mutsuzdum ama şu anda içim içime sığmıyor ya deli miyim neyim? ''Beelzebub has a devil put aside for me, for me, for me!''

Nakarat bittiği anda herkes bizi neyin beklediğini biliyor. Sahilde koca bir dalganın gelip de suratlarına çarpmasını bekleyen insanlar gibi gözlerimiz kapalı, bekliyoruz! Az önce şarkıyla beraber usulca salınan insanlar nerede? Hiçkimse yerinde duramaıyor bile! Patlama ve Freddie Mercury tekrar sahnede! Kafanı salla, zıpla, çıldır!

''So you think you can stone me and spit in my eye!? So you think you can love me and leave me to die!? Oh baby! Can't do this to me baby!''

Sinirliyim, tepkiliyim, öfkeliyim, yerimde duramıyorum. Takriben 2 dakika önce dünya üzerindeki varlığımı sorguluyordum, şimdi ise kollarımı açmış bana bunu yapamazsın diye haykırıyorum. Uyuşturucu mu bu şarkı?

Freddie Mercury iki kolunu da yana açmış piyanosuna doğru gidiyor. Uçuyor mu sanki? Ben miyim sadece uçan? Hepimizi sakinleştirmeye çalışırmış gibi ard arda piyanonun tuşlarına basıyor. Melodiyi en başından alarak bizi tekrar, o kendi elleriyle taşımış olduğu göğün yedi kat üstünden alıp, yumuşak ve nazikçe indirmeye başlıyor.

Etrafımda gördüğüm renkler birbirlerinden ayrılmaya başlıyor. Wembley Park sakinleşiyor. Yanındakini görüyor tekrar insanlar, evet. Oradalar. Bulanık değil gördükleri artık. Freddie Mercury piyanonun başında. Tek bir devasa dalga gibi büyüyüp, kabarıp da sahile vurduktan sonra, duruluyorlar. Hep beraber, duruluyoruz.

''Nothing really matters, anyone can see. Nothing really matters to me.......''

Buna çok ama çok ihtiyacımız vardı.

''Anyway, the wind blows.....!''

Benim için, dünya üzerinde yazılmış, bestelenmiş, söylenmiş en iyi şarkıdır.

Yerin 7 kat altından alıp da beni, göğün 7 kat üstüne çıkartan, sonra da silkeleyip yer yüzüne bırakan.

Tartışmam bile.

24 Kasım 1991 - 24 Kasım 2011, 20 yıl olmuş öleli.

Sonsuz ol Freddie Mercury!

İngiltere Günlükleri - 5 | Veda

2011-11-16T23:04:00.001+02:00

Uyanmak istemediğim sabahlarım oldu. Kalkmak istemediğim, saatlerce yataktan çıkmamamayı istediğim sabahlar. Güneşin daha doğmamış olduğu saatlerde uyanmış olmanın mahmurluğundan, ya da güneşin doğup da yüzünü göstermemesinden, kendimi kötü hissederdim. Kapa gözlerini. Beş dakika daha uyuyalım, beş dakika bir şeye yararmış gibi.

Melek beni öptü. Uyandım. Gözümü açtığımda hava, açıktı ve güneş camdan içeri dolmuştu bile. Melek fısıldadı, ''Bugün bizim doğum günümüz!'' Güldü, güldüm. Beraberce çıktık odadan. Mutfağa gittik, ben kahve içmek isterim, meyve çayı ister Meleğimin canı, güzel basit bir kahvaltının yanında. Ben bir gün sonra gideceğim, yüzümüze baktığınızda bunu düşündüğümüzü anlayamazdınız, başarılıydık.

Evden çıkalım Melek, yürüyelim seninle, hava serin, ama çok güzel. Gezelim yine beraber. Covent Garden? Olur.. Piccadly Circus? Neden olmasın ki.. Chinatown? Evet evet gezelim yine yürüyelim. Çin yemeği yiyelim mi ya! Yiyelim! Oxford Street? Kesinlikle gidelim.. Bir yerde durmayıp da sürekli hareket edersek, kaçabiliriz belki zamandan, bitmez belki saliseler, saniyeler, dakikalar, saatler ve gün.

Dönelim artık evimize Melek, bugün bizim doğum günümüz. Başbaşa, romantik bir yemek yiyelim. Biz 6 yaşındayız. Handan ve Mert, 6 yaşını doldurdu, artık 7 yaşında. Büyüdü Melek. Liseyi bitirdi beraber, kep attı, ÖSS'ye girdi, üniversiteyi kazandı, vizelere sınavlara girdi, bir daha kep attı. Beraber büyüdü, büyüdük, kocaman olduk, kocaman. Kocaman seviyorum, seni ben.

Ben bu akşam için kumaş pantolon, güzel bir gömlek, rugan bir ayakkabı getirmiştim Melek, bilmiyorum, güzel olsun istedim. Senin yanında güzel olmak, mutlu ediyor beni. Sen çok güzel olmuşsun yine. Duru, çarpıcı, özel. İlk yıl dönümümüzde, ne kadar da küçüktük... Çamlıca'da bir yemek yemiştik, hatırlıyorsun değil mi? 5 sene sonra bugün seninle Londra'dayız. Seninle büyümenin en güzel, en mutluluk verici yanı bu sanırdım: Seninle beraber hayaller kurmak, düşlemek, düşlemek... Ne büyük hata, hayallerimizi gerçekleştirmeye başlamak, bunun mutluluğu bambaşkaymış. Şimdi çok iyi anlıyorum, Melek.

Londra'da, Uxbridge'de Nonna Rosa adlı İtalyan restoranında bir kadeh kırmızı şarap eşliğinde kutlarken biten yıllarımızı, gelecek olan yıllarımız için de kadeh kaldırdık.

Ertesi sabah güneşin güzel açtığı bir Londra sabahına uyandım, zorla.

Öğlen kalkan uçakla İngiltere'den ayrılırken, kitap okuyarak zihnimi meşgul etmeye çalışıyordum.

Ayrılığın olmadığı bir geleceğe ulaşabilmek için kalktığını biliyordum uçağımın. Ama işte..

Kavuştum. Mutlu oldum. Huzur buldum. Gezdim. Yedim. İçtim. Gördüm. Hayran oldum.Güldüm. Güldük. İçim burkuldu biraz. Zor geldi. Sustum.

Her anıyla, harika ve unutulmaz bir tatildi.

Ve sonra, bir anda, bitti.

......

....

Sabiha Gökçen'de bavulumu beklerken telefonuma gelen maili açtığımde, uzun cümlelerin, hasretlerin, daha şimdiden özlemelerin başında, en başında,

''Seni Seviyorum!'' yazıyordu.

Gülümsedim, içim ısındı. Bavulumu alıp kapıdan çıktım.

İngiltere Günlükleri 4 | Müzeler

2011-11-13T15:09:00.001+02:00

İngiltere'de Handan'la beraber yapmaktan en fazla keyif aldığımız şey neydi diye sorarsanız Londra'da bulunan dünyanın sayılı müzelerini gezmekti derim. Bu müzelerin ortak özellikleri hepsinde dünyanın sayılı sanat eserlerini, tarihimizin belirli dönemlerinden bize kesitler sunması ve şaşırtıcı bir şekilde hepsinin bedava olmasıydı. Bunu çok fazla kıskandığımı söyleyebilirim.

Her müzenin girişinde, müzenin haritasının olduğu bir stand ve altında harita bedeli olan (çoğunlukla ￡1) ücretin atılmasının kibarca rica edildiği bağış kutuları bulunurdu. Ve ister inanın ister inanmayın o haritalardan alan insanların %90'ı bu parayı o kutuya atıyordu. Çünkü bu çok sevdikleri müzeyi gelecekte de gezebilmeleri için kendilerinden de bir fedakarlık yapmaları gerektiğinin bilincindelerdi ve kimsenin onları zorlamıyor olmasına rağmen o parayı o kutuya atmayı bir görev bilinci ile yerine getiriyorlardı. Bizde olsa, o broşürlerin hepsinin toplanın müzenin kapısının dışında, 100-200 metre ilerisinde 5 pound'a satılıyor olacağını düşündüm. Hiç şaşırmazdım gerçekten de.

Handan'la beraber gezdiğimiz müzeler sırasıyla, National History Museum, Science Museum, Victor Albert Museum ve National Gallery. Hepsi birbirinden güzel eserlere sahip, hepsi birbirinden güzel tarihi mimariye sahip ve hepsi de birbirinden kalabalıktı. Eserlerin güzelliğinin yanında benim nutkumun tutulmasına sebep olan şey dokuz gün boyunca müzelerde tanık olduğum çocuklu ailelerin fazlalığı oldu. İngilizler, zaten çok fazla çocuk yapmayı seven bir millet, gördüğüm her ailede minimum çocuk sayısı üçtü. 3 yaşında bir çocuk, 5 yaşında bir çocuk, bebek arabasında bir çocuk, anne ve baba: ideal bir müze ziyaretçisi İngiliz Ailesi! Londra gibi bir şehirde yapılacak o kadar fazla şey varken, dükkanları gezmek, parklara dolaşmak, sinemaya, tiyatroya, konserlere gitmek ve daha niceleri dururken, ve o küçük yaşlardaki çocuklar ile müze gezmek oldukça zor bir eylem olmasına rağmen bunu büyük bir keyifle yapmaları nedeniyle o İngiliz ailelerinin hepsine saygı duydum ve ileride bir gün çocuğum olursa onunla beraber haftasonları İstanbul'un bütün müzelerini gezmenin hayalini kurdum.

National History Museum, yani Doğa Tarih Müzesi'nde doğal hayata dair çok geniş bir sergi bulunuyordu. Dünya üzerinde yaşamış, soyu tükenmiş, halen yaşamakta olan hayvanların her çeşidinden bir örneğini görebileceğiniz iki adet büyük alan- Mavi ve Yeşil Zon. (Dinazorlar, Balıklar, Sürüngenler, İnsan Biyolojisi, Memeliler, Kuşlar, Böcekler, Fosiller, Mineraler, Evrim ve daha neler neler) dünyanın elementlerine odaklanmış bu dünyanın nasıl var olduğunu açıklamaya odaklanmış bir bölüm- Kırmızı Zon (Bu bölümde çok etkileyeci bir deprem simülatörü de vardı, Kobe depreminin canlandırıldığı, korkutucuydu...) Daha çok çocuklara yönelik olan Dinazorlar bölümüne ise, uzuuun kuyrukta beklemeyi gözüm yemediği için gezemedim. Çok gerçekçi bir T-Rex maketinin bulunduğunu söyleyebilirim ama, en azından duyduğum bağırışı gerçekçiydi.

Science Museum, benim çok büyük keyif alarak gezdiğim bir başka müze oldu. Bu müzede de, daha çok çocuklara yönelik, onların ufuklarını açacak interaktif segilerin bulunuyordu. Ancak benim için, tarihten günümüze kadar günlük hayatta kullanılan eşyaların sergilendiği sergi ile müzenin dördüncü ve beşinci katında bulunan Tıp tarihi bölümleri bulunmaz hazinelerdi. Tıpın ilerleyişinde, ilk çağlardan günümüze kadar bizi alıp getiren bu bölümde kullanılan aletlerin, metodların, kitaplardan ve el yazmalarından örneklerle sergilenmesi, zaman zaman tüylerimi ürpertmedi dersem yalan söylemiş olurum. Aynı zamanda, bahsetmiş olduğum günlük hayatta kullanılan eşyaların paylaşıldığı sergilerde de ''Masumiyet Müzesi'' tadı aldığım anlar oldu.

Victor Albert Müzesini gezerken ise beni en çok etkileyen bölüm heykellerin bulunduğu sergiydi. Rodin'in heykelleri çok çarpıcıydı. Her heykelin başında durup fotoğraflamak istedim ancak bunu yapacak vaktim pek bulunmuyordu. Bu müzede çocuklara yönelik, onların özellikle hoşlarına gidecek interaktif sergiler, oyunlar, oyuncakların hiçbiri yoktu. Buna rağmen onlarca çocuklu aileyi bu heykellerin arasında sessiz ve hayranlıkla gezerken gördüm ve bende onlara hayran olmaya devam ettim.

National Gallery ise çok geniş bir tablo koleksiyonun olduğu, gezmesi keyifli bir müzeydi. 13. yy'dan başlayarak erken 20. yy eserlerine kadar geniş bir yelpazeyi ziyaretçilerine sunan bu müzede en göze çarpan ressamlar, Boticelli, Uccello, Michelangelo, Leonardo da Vinci, Rembrandt, Monet, Cezanne ve Van Gogh'du. Benim kişisel favorim ise Van Gogh'un ünlü Ayçiçekleri tablosuydu.

Bütün bu saydığım müze gezilerimi güzelleştiren Handan'la el ele, müzelerin yüksek tavanlı odalarında gezerken benim gibi müze gezmekten hoşlanan bir sevgilim olduğu için ne kadar şanslı ve mutlu olduğumu düşünürdüm. Birbirimizi anlıyorduk, ortak şeylerden hoşlanıyorduk, beğendiğimiz bir tablonun karşısında hiç konuşmadan dakikalarca durup düşünebiliyorduk.

Müzelerdeki tabloların değerleri milyon dolarlar ile ölçülüyor olsa bile,

benim için bu anlar daha da paha biçilmezdi, hissedebiliyordum.

İngiltere Günlükleri-3 | Özenmek

2011-11-04T00:24:00.003+02:00

[Şu anda İstanbul'da, kendi odamda, bu yazıyı yazmak bana geçirdiğim o güzel günleri hatırlattığı için mutluluk verse de, hem o güzel şehirden hem de Handan'dan bu kadar uzakta olduğum gerçeğini de bana hatırlattığı için, biraz iç burkucu]

Biz Türklerin, özellikle yurt dışına çıktığımız zamanlarda daha da fazla milliyetçi olduğumuz pek çok kereler birebir olarak tecrübe ettiğim şaşırtıcı bir gerçektir. Karşımızdaki insanların tavırları olsun, o anda yaşadığımız kültürün bizim kendi kültürümüze uzaklığı olsun, bu hepimizin içinde var olan aşırı milliyetçilik damarını uyandırmaya yeter gurbet ellerdeyken.

Hal böyle iken, orada görüp de yaşadığım tecrübelerden sonra Londra'nın da oldukça yaşanılası ve gerçekten de özenilecek onlarca yönünün olduğunu kendime itiraf etmem, orada bulunmamın ikinci ya da üçüncü gününe rastlar. İzin verirseniz önce bu özendiğim küçük nüanslardan bahsettikten sonra, yukarıda bahsetmiş olduğum içimdeki milliyetçi damarın da etkisi ile yazımı, Londra'nın o kadar da özenilmeyecek özelliklerinden bahsederek bitireceğim!

Birinci olarak, İngiltere'nin biraz dışına çıkıldığı zaman evlerin hemen hemen hepsinin tek katlı taştan küçük, şirin ve eski olmaları benim gibi bütün bir hayatını yüksek binaların arasında geçirmiş bir ''apartman çocukları'' neslinin üyesi için oldukça çekiciydi. Londra'da çektiğim (vakit bulursam Flickr'da paylaşacağım) 450 küsür fotoğrafın çoğunluğunun, gördüğüm zaman beni bir çocuk gibi heyecanlandıran bu bahsetmiş olduğum tarzdaki sokakların fotoğraflarından oluştuğunu şaşırarak farkediyorum. Ağaçlar içinde, kızarıp da dökülmüş yapraklar ile beraber uzanan bu sokaklarda yan yana sıralanmış taş evleri gördüğüm zaman, ben evlerinin önünden geçerken, insanların çoğu zaman perdelerini bile kapatma ihtiyacı hissetmemelerini sağlayan o huzurlarını içten içe kıskanırdım. Onların her sabah sokak kapısını açıp kapılarına bırakılmış olan gazete ve bir şişe sütü içeri aldıklarını, gazeteyi masalarının üzerine koyduktan sonra sütün yarısını da mutfaklarının arka tarafında bulunan kedilerinin yemek kabına döktüklerini düşlerdim ve ardından da kendi kendime son yıllarda çevremdeki çoğu insanlardan duyduğum cümleleri mırıldanırdım: ''Kedi köpek aslında çok seviyorum ama apartmanda nasıl bakalım? Ses olur, koku yapar, her taraf tüy oluyo, yasak zaten bizim sitede hayvan beslemek...''

Sabahın ilk saatlerinde işlerine gitmek için evlerinden çıkıp yola koyulan insanların uyanmalarına ve güne daha dinç daha enerjik başlamalarına yardımcı olmak için ne tür bir kahve içmek istediğini sorarken gerçekten samimi ve içten bir şekilde gülümseyen Cafe Nero çalışanı, bana bu ülkede yaşayan çoğu insanın gerçekten mutlu olduğunu, yaptığı işten mutluluk duyduğunu ve bu mutluluklarının da yüzlerine yansıdığını hissettirmişti. Kendi şehrimde, o anda yaptığı işi yapmak istemediğini; o anda yaptığı işten, kazandığı paradan ve yürütmek zorunda olduğu hayattan çok farklı bir yerde olma arzusunu gözüne bir bakışımda anladığım insanlarla karşılaştırdığım zaman hem kendim için, hem aynı duyguyu paylaştığım çoğunu tanımadığım ''komşularım'' için üzülmüştüm hem de daha çok kıskanmaya kayan bir hisle İngilizlere özenmiştim. Sonra da, hepimizin kurduğu ama bir türlü ulaşamadığı hayallerin içinde sıkışmış ve bir şekilde elde ettiğimiz şeyler ile yetinmek durumunda bırakılmış olmamız nedeni ile oldukça öfkeli bir topluma dönüştüğümüzü düşünmüştüm. Tatilimin geri kalanını berbat etmemek adına bu düşünceyi hızlı bir şekilde zihnimin gerilerine doğru ittim.

Sıcak ve mis gibi kahvemi yudumlayarak metro istasyonunun girişine doğru ilerlerken, bu seferde bu muntazam işleyen ve şehrin en uç noktalarına bire kolaylıkla ulaşılmasını sağlayan metalden örümcek ağı, Londra metrosuna hiçbir saklama ihtiyacı bile hissetmeden özenirdim ve bunu da Londra'dan döndüğüm zaman bana tatilimin nasıl geçtiğini soran çoğu insanla paylaştım, ''Onların Metro haritasına baktım, sonra bir de kendi metromuz Şişhane - Hacıosman metro istasyonu haritasını düşündüm!'' şeklinde bir espri yapmayı da ihmal etmedim. Londra'nın içinde (Zone 1) geçirdimiz ve her yerini köşe bucak gezdiğimiz bir günün ardından Metro ile evimize dönerken, Handan omzuma başını dayamış ve sessiz sessiz uyurken, bunun bedenimde yaratmış olduğu mutluluk hissinde, belki de bu muntazam işleyen toplu taşıma sisteminin de bir payı vardı: can sıkıcı bir trafiğin içinde saplanıp kalmamıştık, ya da toplu taşımanın yeterince gelişmediği bir yerde olmadığımız için ben de ulaşımımızı sağlamak adına bir araba kiralamak zorunda değildim, (İstanbul'da gece bir yemekten, tiyatrodan ya da konserden Handan'la beraber eve döndüğümüz akşamlarda, eğer ki korkunç bir trafiğe saplanmışsak, hem trafiğe küfür edip sinirlenir hem de Handan'ın başının soğuk araba camına değil esasında benim omzuma dayanması gerektiğini düşünerek daha da öfkelenirdim.) Güneş batarken yanından geçtiğimiz yeni Wembley Stadyumu'nun resmi, anlatmaya çalıştığım huzur hissini belki biraz yansıtabilir.

Yazımın başında da bahsetmiş olduğum sebeplerden ötürü, İngilizler'in pek de özenilemeyecek özelliklerini, öfkeli bir çocuk gibi hızlı hızlı sayarak bitirmek istiyorum:

Çok fazla içki içiyorlar! Sabah sokakların kenarlarında çoğunlukla bira şişeler, çöpler, prezervatif paketleri, pizza kutuları gibi bir önceki akşamın eğlencelerinin kalıntılarına yoldan geçen herkes şahit olabilir. Kurallara çok fazla bağlılar, otobüs yolun ortasında 15 dakika boyunca dursa bile, orası durak değilse kapıyı açmıyorlar, bravo doğrusu çok doğru bir hareket! Biraz içip sarhoş olunca kavga etmeye bayılıyorlar. Yanında bir erkek olup olmamasına bakmadan laf atma cüretini kendilerine gösterebiliyorlar! Yanlız bir kız gördükleri zaman hemen gidip konuşma hakkını kendilerine görüyorlar.

Eee, çok kendilerine özgü bir mutfakları yok, anca fish and chips.

Pound çok pahalı.

Bir de yolun solundan gidip, sağından geliyorlar. Bu çok ters ve çok saçma bence.

İngiltere Günlükleri - 2 | Damak

2011-10-26T23:34:00.001+03:00

Baştaki anlaşmamıza göre, gezdiğimi gördüğümü anlatacaktım ve yediklerim ve içtiklerim yanıma kalacaktı. Ancak yediklerim içtiklerim o kadar büyük bir etki bıraktı ki bende onlara da bir sayfa ayırmadan geçmemin mümkün olmayacağını anlamış bulunuyorum.

Türkiye'deyken de Çin yemeklerinin ne kadar büyük bir tutkunu olduğumu beni tanıyanlarınız bilecektir. Sushi Co, Chinese Express, CM Noodle, Çin-Çin Büfe, Çin Büfe ve daha niceleri. Tatlı - ekşi tavuk, Tavuk Etli Noodle ve buharda pişmiş sebzeler ise bu mekanlarda öncelikli olarak tercih ettiğim yemeklerdir. İlk defa Türkiye sınırları dışında Çin yemeği yiyeceğim için heyecanlıydım. Çünkü çoğu sohbette Çin Yemekleri'nin Türkiye'deki şubelerde ''Türkleştirerek'' bizim damak tadına uygun olarak servis edildiğinden bahsedilirdi.

Handan'la beraber Uxbridge'den çıktığımız metro yolculuğunda (ki bu şehrin tapılası toplu taşıma sistemine de bir yazı ayırmam doğru olacak diye düşünüyorum aslında) Bond Street metro istasyonu indiğimiz durak oldu ve oradan Oxford Street üzerinde yavaş yavaş, Londra'nın kalabalık caddelerinin tadını çıkartarak yürüyerek Chinatown'a ulaştık. Tabelalar İngilizceden yavaş yavaş Çince yanında İngilizceye kaymaya başlamıştı.

Chinatown'ın giriş kapısı

Londra'nın göbeğindeki Çin Mahallesi'nde Çinli görmek, şimdi ben böyle söyleyince şaşılacak birşeymiş gibi durmuyor tabiki, ama düşününce yani Asya'nın göbeğinden kalkıp Londra'ya gelmişsin. Ya turistsin ya da göçmensin de bi arkadaş bi dünyaya açıl ya. Ya bi gez gör bak bakalım başka yerler nasıl, ne bileyim iki insan gör, iki sohbet et dünya görüşün gelişsin değil mi? Yok arkadaş ne kadar Çinli varsa hepsi Çin Mahallesi'nde. Komün halinde yaşamaya devam ediyorlar. Eciş bücüş meyvelerden ve vitrinlerde asılı olan kızarmış ördeklerden demek ki bıkmamışlar.

Kızarmış ördekler

Eciş bücüş meyveler

Yol üzerinde açlığımızı bastırmak üzere bir adet buharda pişmiş taze dumplingi mideye indirdikten sonra Handan'la beraber Harbour City restoranına girdik. Alt katlarda yer olmadığı için üçüncü kata kadar çıkmak durumunda kaldık. Minimum iki kişilik olduğu belirtilmiş olan bir menüyü gönül rahatlığı ile sipariş ettik. Nihayetinde ben zaten kendi başıma iki kişilik sayılırım. Ve bir de yani Türk'üz! Sıkıntı yaratacak bir durum olmasına imkan yok. Beklemeye başladık. Garson çocuk çatal bıçak ve chop-stick'leri bıraktıktan sonra olanlar oldu işte.

Bu Chopstick'ler aslında başlama düdüğüymüş

Masaya bir anda nereden geldiğini anlayamadığımız noktalardan yemek yağmaya başladı! Dumpling tabağı, şişte tavuk, kızarmış yosun, kızarmış ördek (masamıza getiren sinirli çinli teyze tarafından bizzat masamızda parçalanarak tabaklarımıza aktarılmıştır), kızarmış pirinç, çin pilavı, buharda pişmiş sebzeler, buharda pişmiş sebzelerle birlikte acılı tavuk ve belki de şu anda unutmuş olduğum birkaç şey daha.

Damaklarımızda inanılmaz güzel bir tadla beraber restorandan çıkarken, bir daha ne zaman bu kadar güzel ve bu kadar doyurucu bir çin yemeği yiyebileceğimizi soruyorduk Handan'la birbirimize,

ve içten içe düşünüyorduk,

Biz kaç kişiyiz?

İngiltere Günlükleri - 1 | Merhaba Londra

2011-10-24T23:29:00.002+03:00

Şu an Londra'dan, Londra'nın dış sayılabilecek bölgelerinden Uxbridge'de güzel mi güzel, sıcak mı sıcak bir evden yazıyorum. Camdan bakınca az ötemizdeki Heatrow Havaalanına inen uçakları görebiliyoruz, daha da ötesinde ışıl ışıl şehir.

Şu anda bu kadar huzurlu bir şekilde bu satırları yazabiliyorum, ancak bir yolculuk inanıyorum ki bu kadar aksiliklerin üst üste gelmesiyle başlayamazdı.

Saat 14:30 gibi eve geldim. Bavulumu alıp annemle beraber evden çıkıyorduk. Ben bavulumu sürükleyerek asansöre doğru giderken annem, evin anahtarını kapının arkasında unutarak kapıyı çekti (1). Geç kalmamak adına ahlayarak vahlayarak, hay allah diyerek yola koyulduk. Acıbadem'deki döviz bürosunda durduk, pound almak için dükkana girdim. Parayı uzattım, ''Sadece 75£'um var'' cevabını aldım(2). ''Eh tamam olsun onları alayım o zaman'' dediğimde paraları kontrol etti ve ''Aaa.. Bu iki tane 20'lik eski yanlız geçmiyor. Yani İngiltere'de geçer ama Türkiye'de kabul etmezler'' dedi kadın(3). ''İngiltere'ye gidiyorum ben bir sıkıntı olmaz o zaman değil mi?'' diye sordum, ''Yok yok kabul ederler tabiki onların parası canım, ama ben her ihtimale karşı kendi görünmez kaşemi vuruyorum, kabul etmezlerse bana geri getir ben geri alırım'' dedi. Peki dedim ve parayı alarak döviz bürosundan çıktım. [Spoiler Alert: Para İngiltere'de geçmedi, cüzi bir komisyon karşılığında İngiltere'de bulunan bir döviz bürosunda yenileriyle değiştirdim.(4)] Yola çıktık. TEM'den zaman zaman yoğun zaman zaman da açık bir şekilde Sabiha Gökçen Havaalanı'na doğru ilerliyorduk ki daha önce hiç karşılaşmadığım bir olaya tanık oldum. Bir anda, sanki bir komut üzerine senkronize bir şekilde önümüzdeki bütün araçlar bir anda dörtlülerini yakara durdular ve arabalarından indiler. Ne olduğunu anlayamadım önce, afalladım. Yolun ilerisine gidip de dönen insanlardan çok büyük bir trafik kazası olduğunu ve bir tır ile bir minibüsün çarpıştığını, onlarca kişinin içinde yerde yattığı bilgisini aldık. Kan dondurucu bir sahne ile karşı karşıyaydık ve ben o anda uçağı kaçıracağımdan oldukça emindim.(5) Trafik yaklaşık 30 dakika boyunca durdu. Daha sonra olay yerine ulaşan trafik polisinin kontrolünde, kazanın yanından geçerek yola devam ettik. Kazanın, o çok yakınından tanık olduğum için hafızama kazınmış olan detaylarını bahsetmek pek istemiyorum.

Sabiha Gökçen'e vardıktan sonra annemle vedalaştım. Onun bu trafikte nasıl eve döneceği içime dert olmuş bir şekilde yolcu ettim ve check-in işlemlerimi gerçekleştirmek için bankolara yöneldim. Süpriz! Nur topu gibi 6 kilo fazlam var! Ve Pegasus ekstra her kilo başına 10€ alıyormuş.(6)

Londra'ya gidiyorum ya, araba kazası dışındaki tüm etkenleri zihnimden çıkarmak için azami bir gayret sarfettim ve hep güler yüz ile savuşturmaya çalıştım bu aksilikleri. Günün sonunda, meleğimle Londra'da 9 gün geçirmenin eşiğindeydim.

Havaalanı Sanatsal Foğrafı, - Klişeler Albümü'nden

Bütün bu saydığım aksaklıkları atlatıp da artık uçağa binmek için dakikaları sayarken, bir yandan da Orhan Pamuk'un ''Masumiyet Müzesi'' kitabını okuyordum. [Bittikten sonra Baş Ucumuzda Kitap sitesinde düşündüklerimi yazacağım, diğer kitaplardan biri] Kapı açıldı ve yavaş yavaş önümzdeki 3.5 - 4 saati yerden bilmem kaç bin feet yüksekte geçireceğimiz koltuklara doğru yürümeye başladık.

İstanbul, kendine iyi bak!

Ekstra bavul ücretini cebine indirdikten sonra bana şirinlik yapmak isteyen görevli sağolsun, cam kenarı koltuk verdiğini söylemişti bana, ben de teşekkür etmiştim. Kanat üzeri olduğunu söylemeyi unutmuş oysa ki! (7?) Daha sonra yolculuk boyunca bana eşlik edecek olan çift gelip oturdular yanıma. Sivas'lı, oldukça varlıklı, Londra'da oturma izinleri ve Cambridge yakınlarında bir evi olan, Kurban Ailesi ve ailenin reisi İbrahim Kurban! Bu hoş sohbet, feleğin çemberinden geçmiş, kendi kendini eğitmiş, hiçbir üniversitede edinemeyecek kadar hayat tecrübesi ile dolu insanla sohbet ederek geçirdiğim yolculuk boyunca aklım, sürekli daha 3-4 gün önce bitirmi olduğum Murat Menteş'in ''Dublörün Dilemması'' kitabının kahramanlarından İbrahim Kurban'a gidiyordu ve istemsizce salak salak gülümsüyordum. Londra'ya indikten sonra bana iş yerinin bulunduğu semte yolumun düşmesi durumunda mutlaka uğramamı tembihleyerek yanımdan ayrılan İbrahim Kurban ve eşine iyi bir hayat diledikten sonra Stansted Express'e binmek üzere havaalanın içindeki tren istasyonuna doğru yöneldim. Londra'nın baya bi doğusundaki bu havaalanından beni Londra'nın içindeki Liverpool Street istasyonuna 45 dakikada getirecek olan bu tren, Londra'da geçireceğim süre içerisinde ağzım açık bir şekilde hayran olacağım toplu taşıma sisteminin ilk halkasıydı. [Mükemmel, muntazam ve konforlu olsa da baya bi tuzlu olduğu gerçeğini yadsıyamayacağım. 21£ !]

Londra'daki bir çok bina gibi bu istasyon da gözüme tarihi eser gibi güzel gözüküyordu

Türkiye saati ile 00:30, Londra saati ile 22:30'da London Liverpool Street'de elimde bavul yorgun ve boş boş bir şekilde etrafıma bakınıp telefonla Handan'a ulaşmaya çalışırken ben, bir anda metro çıkışından, üzerinde mavi montu ve suratında kocaman bir gülümsemesi ile birlikte benim ismimi söyleyerek koşan kişi, tabiki de Handan'dı.

Uçak biletini almamdan, sonrasında pasaportumu çıkarmamdan, en sonunda da insanın içini sıkan vize işlemlerini bitirmemden çok çok sonra, 5-6 araba önümde olan İstanbul'da yaşanan son zamanlardaki en büyük kazasından, belki de dakikalarla kurtulmuş olduğum gerçeğinden ise saatler sonra,

London Liverpool Street'te Handan'a sarılmıştım.

Bütün bunlara değdiğini iliklerime kadar hissediyordum.

Murphy Kanunları #?

2011-10-18T22:14:00.002+03:00

Eğer birşey gerçek olmayacak kadar iyiyse, büyük ihtimalle gerçek değildir.

Sinir bozucu insan modeli

2011-10-16T16:06:00.000+03:00

Geçtiğimiz günlerde şirketin iş ortaklarına vermiş olduğu bir davet için Emirgan'daki Sakıp Sabancı Müzesi'ndeydik.

Yemek ve kokteylden önce misafirlerimiz için müze gezisi planlanmıştı. Bütün hazırlıklar tamamlandıktan sonra şu anda sektöründe lider konumlardaki şirketlerin üst düzey yöneticilerden oluşan bu grupla beraber sergileri gezmeye başladık. Ben ''Karşıdan Karşıya" sergisini gezen grupla beraber hareket ediyordum. Batı Anadolu ve Ege Adalarında bulunan eski döneme ait bulguların ziyrateçilerin beğenisine bulunduğu bu sergide, ayrıca değiş-tokuş'a dayalı ticaret sistemi ile iki medeniyet arasında el değiştiren bulgular da sergileniyor.

Buraya kadar herşey çok güzel.

Ancak bu kadar üst düzey, okumuş, bilgili insanın olduğu bir grupta bile beni her zaman sinir krizlerine sokan insan modelleri yüzlerini gösterdiler.

Bir müzedeki sergiyi gezerken, o geziden aldığınız tadı katlasın diye orada bulunan rehberin bilgilendirme ve etkileşimi arttırmak için sorduğu soruları, eserlerin önündeki kartları okuyarak ''ehehe bu traş bıçağıymış, ehehe bu mızrakmış bak yazıyor'' şeklinde cevap vermek nedir?

Onun orada yazdığını biz de biliyoruz. O rehber de biliyor. Hatta büyük ihtimalle o rehber onu oraya yazmıştır. Orada sana soruyor, ''Sizce bu görmüş olduğunuz eşyalar ne olarak kullanılmaktadır?'' diye. Fikir yürüt aklını kullan diye.

Gelmiş traş bıçağı yazıyor diyolar bir de ya.

Te allam.

Bu insanlar yüzünden müzelerdeki gruplara katılmamaya her zaman için özen gösteririrm.

Islanmak Güzeldir

2011-10-10T19:54:00.001+03:00

Fındıklı ile Kabataş arasındaki mesafe aslında çok uzun olmayan ve yürümesi gayet keyifli bir yol. Ağaçlar, tramvay, arabalar, yoldan geçenler ve bütün bir silüetiyle beraber arkada akıp giden Boğaz.

9 - 10 - 11 Ekim İstanbul Yağmurları diye çoğu yerde basbas bağırıyordu insanlar Cuma'dan beri. Sözlükte falan. Valla ne yalan söyliyim sabah evden çıkarken hiç ama hiç aklıma gelmedi bir şemsiye almak.

Bugün işten çıkarken, herkesi bir telaş aldı, şemsiyesi olmayanlar şemsiyesi olanların peşine takıldı. Diğerleri saçakların altında beklemeye geçtiler. Hava karanlık, bulutlar koyu gri, damlalar kocaman. Bitmesini beklemek yerine tadını çıkarmak daha hoş olmaz mı?

Bence olur, kulaklığımı taktım, müziğimle beraber yürümeye başladım hızlı adımlarla. Önce damla damla, tek tek ıslatmaya başladı beni yağmur, çok kısa bir süre sonra sırılsıklam olmuştu cekedim. Kısacık saçlarımın arasından sular damlıyor, burnuma ve daha sonra akıp gidiyor. Ne kadar uzun zaman oluyor ki sırılsıklam olmamıştım sokak ortasında. İnsanlar durdurup da deli sanmasalar kollarımı açıp göğe bakmak, orada öylece bir kaç saniye durmak da isterdim.

Motora bindiğimde ceketim daha koyu bir siyahtı artık, keza gömleğim de sırılsıklamdı.

- Islanmışsın Mert !? dedi bir kaç arkadaş, gülümsemelerini gizlemeden,

- Ne olacak ki ya, kururuz, dedim ben de gülümsememi gizlemeden.

Sırılsıklam motordan indim, yağmur altında Üsküdar meydanından minibüslere yürüdüm.

Bütün bu yolculuk boyunca, göğün 7 kat üzerinden akıp gelen damlalar tenime değerken, kulağımda bana eşlik eden Queen ile, o kadar da keyifliydi ki sırılsıklam olmak.

Hasta olmak bile, pek umrumda olmadı.

Islanmak, güzeldir. Çok güzeldir.

Huzur içinde uyu ....

2011-10-06T20:35:00.001+03:00

Çok Az Kaldı

2011-10-05T00:08:00.001+03:00

İngiltere'ye gitmem için önümdeki engelleri saymamız gerekirse öncelikle bir pasaportum yoktu. En son pasaportum 2008 yılında vardı ve süresi dolalı çok oluyordu. Sonrasında uçak biletim yoktu. Ve vize alabileceğim tam bir muammaydı.

Önce pasaportumu aldım. Daha sonra uçak biletimi satın aldım. Vize evraklarımı toparlamaya çalıştım, bulabildiğim bütün kaynaklardan bilgi sömürdüm, yardım istedim, yardım aldım, toparladım ve başvurumu yaptım.

9 iş günü içinde vizemi verdiler.

Artık önümde hiçbir engel yok.

21 Ekim 2011 akşamı 19:45'de uçuyorum Londra'ya.

Handan'ı göreceğim, Big Ben'i göreceğim, London Eye'ı göreceğim, Handan'ı göreceğim, Westminster Abby'i göreceğim, Wembley'i göreceğim, Handan'ı göreceğim, Covent Garden'a gideceğim, China Town'da noodle yiyeceğim, Handan'ı göreceğim, Hyde Park'da sincapları göreceğim, Natural History Museum'a gideceğim, Handan'ı göreceğim, Hard Rock Cafe'de yemek yiyeceğim, Brunel Üniversitesi'nin kampüsünde gezeceğim, Handan'ı göreceğim, Chelsea FC Store'a gidip forma alacağım, Apple Store'u gezeceğim, Madame Tussauds müzesini gezeceğim,

Handan'ı göreceğim.

Sakin...

2011-09-27T12:23:00.001+03:00

Derin bir nefes alıyorum. Nefes veriyorum.

Alıyorum.

Veriyorum.

Bir Tabak Tavuklu Salata

2011-09-21T21:13:00.002+03:00

Mutfakla olan ilişkim, dondurulmuş pizzayı mikrodalga fırında ısıtmaktan, dolapta annenin bir gün önce yapmış olduğu yemeği ısıtmaktan, etrafı fazla dağıtmadan yapılan omletten, biraz daha ileri gidelim, diri bir makarna haşlamaktan ve de en nihayetinde Pınar'ın dondurulmuş köfte/döner/schintzel gibi ürünlerini tavada pişirmekten öteye gitmez.

Annem uzun bir süre evden ayrı kalacaksa, yemeksepeti.com, en çok ziyaret edilen sayfalar sıralamamda birinci sıraya uzanıyor çoğunlukla.

Bugün biraz farklı olsun istedim, 21 Ekim 2011'de İngiltere'ye meleğimin yanına uçacağım o güzel ve mukaddes güne kadar kendimi İnsan gibi yemek yemeye davet etmiştim bir kaç önce twitter üzerinden. 203 ve sayısı bilinmeyen public izleyiciyi de şahit kılmıştım bu ilanıma. İnsan gibi yemek yenilecek, mümkün olduğu kadar da kilo verilecek.

İlk olarak, kahvaltı ritüelime baltayı vurdum. Sert. Tek seferde. Acıtmadan. Bir kere de!

Üniversitede Bahçeşehir Üniversitesi'nde okumuş biri olarak 4 sene boyunce hemen hemen bütün hafta içlerinde yolum Üsküdar Meydanı'ndan geçmiştir. (Üsküdar-Beşiktaş ve Üsküdar-Kabataş motorlarına olan sevgimi başka bir yazımda paylaşmayı düşünüyorum) Meydanda bulunan dört adet büfeden, benim için her zaman en iyisi, Yıldız Büfe'dir. Sosisli sandviç nasıl yapılmalıdır konusunda master degree ders verme yetisine sahip olan bu büfede, üniversite hayatım boyunca kahvaltı ettim. 2 sosisli + 1 limonata. Enflasyondan dolaylı gelen zamların bütçeye yansımasında bu 2 sosisli + 1 limonata paritesini baz aldım. Sosislinin 1 lira, 1.25 ve sonrasında 1.50 TL'ye uzanan yolunda, Yıldız Büfe ile beraber yürüdüm.

Velhasıl kelam, malum şu anda da Fındıklı'da çalıştığım için, yolum yine Üsküdar'dan geçiyor her sabah. O sabah gidip de Hasan Amca'dan 2 sosisli ve 1 limon yerine, kepekli ekmeğe bir kaşarlı tost istediğimde, bütün Üsküdar bir an durdu da bana baktı hissetim. (DJ mixer'ında bir scratch sesi de iyi giderdi bu sahneye, diye not düştü yönetmen) Alış Hasan Amca, durum bu artık.

Öğle yemeklerinde zaten ekmek yemiyordum, bu şekilde devam kararı aldım. Akşam eve dönerken ama, servisten indiğimde evde yiyecek birşey olmadığını düşündüm. Yemeksepeti.com? Direnişe devam! Şok'a girdim ve bir göbek salata aldım, küçük bir file limon, ve çavdar ekmeği, ve piliç schintzel. Üstümü değiştirdim, mutfağa geçtim. Salatamı yıkadım güzelce yapraklarını ayırdım, doğradım. Az biraz zeytin yağı ve limon ve tuzla sosumu hazırladım. Schintzel'i tavaya bıraktım ve güzelce pişirdim. İnce ince doğramış olduğum tavuğu salatanın üzerine gelişi güzel bıraktıktan sonra, artık hazırdı herşey.

Yorucu ve biraz da üstüme üstüme gelen bu günün ardından, bir dilim taze çavdar ekmeği ve tavuklu salatam ile akşam yemeğimi yemiş oldum. Masayı topladım sonra. Bulaşıkları makinaya dizdim. Geçip camın kenarına oturdum.

İstanbul'a yağmur yağacak, çok belli. Rüzgarlı ve bulutlu. Hissettirmiyor ama pek.
Londra çok soğuk ve serin. Hissetim ama bak bunu, kemiklerim sızladı soğuktan.

Ben buradayım, sen de orada... Senin gibi uzun uzun doğradım salataları, melek. Yıkadım iyice, yıkamamazsam kızardın sen. Yağı da az koydum, vallahi bak. Telefonum çaldı, ne kadar da güzel şayı su +44. Pek seviyorum artık. Hep telefonumun ekranına konsun istiyorum.

Ama daha da çok, sen orada mutlu ol istiyorum. Huzurlu ol istiyorum. Kendini iyi hisset istiyorum.

İyi hisset, iyi hissedeyim. İyi hissedelim.

Yorucu bir günün ardında, loş mutfak ışığının altında karşılıklı salatamızı yiyip birbirimize geçirdiğimiz günden bahsedermişçesine,

iyi hissedelim.

Hani

2011-09-10T11:09:00.000+03:00

Önce sevgiliniz yurtdışında master yapmayı düşündüğünü size açar ve sizin fikrinizi sorar ve siz de böyle bir fırsatın insanın hayatında karşısında sadece bir kere çıkacağını düşündüğünüzü söyleyip tam destek verirsiniz ya, ondan sonra kız arkadaşınız önce dil sınavlarına girer çıkar ondan sonra İngiltere'nin bir çok kalbur üstü üniversitelerine başvurur, neredeyse hepsinden de kabul yazısı gelir ya? Hah işte ondan sonra kendisi için en doğru olduğunu düşündüğü üniversiteye kayıt işlemlerini başlatır ve ondan sonra da bayramın ilk günü ailesi ile beraber Londra'ya gideceğini orada bir ev tutacaklarını bayramın sonunda ailesinin döneceğini ama kendisinin Londra'da kalacağını zaten 21 Eylül'de de derslerin başlayacağını size bildirir ya, işte ondan da sonra,

bir bakarsınız ki tuttukları ev çok güzeldir ancak 20 Eylül'de boşalacaktır bu nedenle sevgilinizin 20 Eylül'e kadar Londra'da otellerde veya başka bir seçenekte kalması çok saçma olacaktır,

bu nedenle ki İngiltere'den, İngiltere saati ile 23:00'de kalkan bir uçakla İstanbul'a gelir ve hiç hesapta yokken beraber İstanbul'da geçireceğiniz 20 gün daha olduğunu da size müjdeler ya,

İşte tam da ondan bahsediyorum.

Bilmem anlatabildim mi? :)

Büyükada

2011-09-08T20:30:00.002+03:00

İstanbul'dan kaçma ihtiyacı hissettiğim zaman bile İstanbul'dan tam olarak kaçmaya el vermiyor işte içim. Kalabalık geldiğinde İstanbul, yorucu geldiğinde, bir yerden bir yere gitmeme izin vermediğinde, çok sıcak olduğunda, çok soğuk olduğunda, yağmurdan sırılsıklam ettiğinde, karlarla yolları tıkayıp insanları evlerine esir ettiğinde, lodostan vapurları iptal ettirdiğinde, doludan arabaların camlarını çatlattığında, çok gürültülü olduğunda, fazla sessiz olduğunda, çok kötü koktuğunda, çok fazla kalabalık olduğunda,

ben çoğunlukla Büyükada'ya kaçmayı hayal ederim.

Evden çıkıp sokağın başına kadar yürüdüğüm zaman, caddeden geçen Kadıköy minibüslerine binebilirim. 1.5 TL'ye Kadıköy'e gidip sonrasında 2 TL'ye ( İki miydi?) Bostancı'ya gidebilirim. Bostancıya geldikten sonra ilk vapura binebilir, ya da şımarıkcasına sabırsızsam motorlara yönelebilirim. İçim kıpır kıpır, aslında sabırsızım, ama vapura binmem daha iyi olacak gibi.

Kınalı - Burgaz - Heybeli - Büyükada.

Büyükada hep en sondadır, benim için ulaşılmak istenen, gitmek istenendir. Bostancıda limanın etrafı ne kadar pisse, dalgakırandan çıkıp da Marmara Deniz'ine açılınca inadına masmavidir. Mavi. Tuzlu, bembeyaz köpüklerin parça parça olduğu o güzel deniz. Burnumuzun dibinde diye hor gördüğümüz, Ege Denizi karşısında, Akdeniz karşısında sürekli aşağıladığımız deniz. Bizim denizimiz aslında. Doğu'dan İstanbul'a gelen çocukların çoğunlukla ömürlerine gördükleri ilk deniz.

İnsan gözüne uçsuz bucaksız gözüken deniz.

Ada vapurunun alt katında, en arkada oturmak lazım ki bazı şeyleri arkanda bırakıp özgürlüğe gittiğini hissedebilsin insan. Gemi limandan ayrılırken, artık İstanbul'da yaşatmayacak kadar bunaltan şey neyse seni, sen uzaklaşırken gözünde ufalmalı. Belki bir kişi, belki bir iş, yapman gerekenler, yapamadıkların, seni sıkan şeyler, cesaret edemediklerin vesaire... Sen maviliğin kucağına giderken onlar peşinden gelememeli. Geminin arkasında coştukça bembeyaz köpüren her dalga, sen özgür olmalı ve kendine bir iyilik yapmalısın. Neyse o şey, düşünmemelisin artık. Ufuk çizgisinde küçülerek kalsın. Sen, aksine, büyü. Büyümelisin.

Kınalıada'da durunca, vapurdan inmeli insanlar. Onlar ilk durakta gemiyi terk ettiler. Sen bu geminin sahibisin aslında, öyle hissetmelisin. Bu yolcuğuluğu tamamladıktan sonra kendini özgür bırakabileceksin ancak. İnsanlar binecekler, incekler, düşünecekler, yetişecekler, koşacaklar, kaçıracaklar. Sen sabit kalacaksın. Seyrediceksin sakince, taze sıkılmış portakal suyu satmaya çalışan gemi garsonuna şaşırarak bakıp ince belli çay isteyeceksin. Ada vapurunda, ince belli bardakta, sıcak bir çay içilir.

Heybeliada'ya yanaştığında denizcileri göreceksin, bembeyaz kıyafetleri içinde, genç, gururlu, dimdik. Ama onlara üzüleceksin. Bindikleri vapur ile senin bindiğin vapur arasında o kadar büyük fark var ki. ''Heybeli-Büyükada-Bostancı''. Bostancı'ya gidecek onlar. Çok da emin değilim istiyorlar mı Bostancı'ya gitmeyi? Senin kaçmaya çalıştığın şeye gidecekler. Bilerek ya da bilmeyerek. Senin cennetini pas geçip kaçmaya çalıştığın şeylerin koynuna gidecekler. Gitme dememelisin. İnsanlar bazı şeyleri kendileri görmeliler.

Heybeliada ile Büyükada arası o kadar yakın ki. Dilburnu şuracıkta uzanıyor, ince, uzun. Atlayıp yüzmek gelicek içinden. ''Yüzebilirim'' diyeceksin. Bostancı'dan kalkarken gemiye ayak basan senin aklını dolduran binlerce düşüncenin yakınınından bile geçmeyen bu düşünceye kafa yoracaksın. Çocukça bir mutlulukla, büyüklere yaraşır bir ciddiyetle şu anda bu gemiden atlasan çok rahat bir şekilde yüzüp, Büyükada'nın arka taraflarında, yeşil ormanlıklarına doğru bir yerden karaya çıkabileceğini düşüneceksin. Utanmaz isen, yanındakine de bu düşüncenden bahsedeceksin.

Gemi Büyükada'ya yanaşıyor. İskeleyi pas geçer gibi yaptı önce. Sonra geri geri yanaşmaya başladı. Kıç tarafı iskeledeki lastiklere çarptı, yemyeşil, kocaman halatı attı arka taraftaki görevli. İskeledeki yakaladı. İskele babasına bağladı gemiyi. İskeleyi gemiye vermeden gemiden inmeye çalışmak tehlikeli ve yasaktır! Bunu kesinlikle unutmamalı ve kendi kendine tekrar etmelisin.

Karaya ayak bastın. Çınar ağaçlarının sesi doldu sanki kulaklarına, zihnine doldu. Faytonları çeken yaşlı atların ayak seslerinden başka birşey duyduğunu söylese de beynin, inanma. Sadece bu nal sesleri yankılanıyor kafanda. Yavaşça yürü, demir kapının ardında Büyükada'dan ayrılmak için bekleşen insanların gözündeki hüzünü gör. Onları anlayışla karşıla, teselli et. Etmelisin. Gidenler ve gelenler. Hep böyle değil mi hayat?

İskeleden çıktığında tam karşında, yokuşun başındaki tarihi saate bak. Meydanın ortasında, tarihi, mağrur, oraya ne de yakışır o saat...

1 saat önce İstanbul'daydın ve hayat ne kadar da kötüydü, ve kaçmak zorundaydın.

1 saat sonra İstanbul'da değilsin. Saklandın. Sakladı seni İstanbul.

Kendinden bile sakladı.

Bu yüzden, bu kadar güzel,

İstanbul.

9 Gün

2011-09-04T13:55:00.001+03:00

9 günlük bayram tatili kulağa ne kadar da hoş geliyordu. 9 günlük tatil bile bitiyorsa bu hayatta, cidden yani ben neye inanacağımı bilemiyorum.

Pazartesi günü yarım gün çalışacaktım, planlar bu yönde yapılmıştı. Pazartesi öğlene kadar çalışılacak, 13:00'de Kabataş'ta Handan ile buluşulduktan sonra Taksim'e çıkılacak, Çin Çin Büfe'de o çok sevdiğimiz çin yemeklerinden yendikten sonra (ekseriyetle birer tane dana etli noodle ve ortaya tatlı-ekşi tavuk, bir kola, bir zero) İstiklal'de amaçsızca dolaşılacak sonra da Kallavi'ye gidip canlı portakal içip İstanbul'un eşsiz manzarasının tadını çıkartacaktık. (Nasıl eşsiz manzara ya? Şöyle canım: klik!)

Peki ne oldu? Cumartesi günü, Palladium'da buluştuktan sonra Jim Carrey'nin son filmine bilet aldık. Yüzüm bembeyaz, midem biraz garip. İyi misin bebeğim? İyiyim iyiyim, bişeyim yok... Ben bi tuvalete gideyim en iyisi, yüzümü yıkayayım. Endişelenmee.. :) Endişelenmemiz gerekli sanırım çünkü ben çok üşüyorum.. İyisi mi ben eve döneyim. Önce seni evine bırakayım da. Ama bırakamadım bile. Bembeyaz kireç gibi bir surat, artan üşüme, mide bulantısı... Arabanın içinde çıkartan ben ve zaten sayılı kalmış olan günlerimizin harcanması sanki arka arkaya oldu. Temizlendikten sonra arabanın yolunu Kadıköy Şifa Hastanesi'ne çevirdik. İyi hissediyordum kendimi ve iyiydim. Cadde ölümüne kalabalıktı. Ben git gide kötüleşmeye devam ediyordum. Trafik, mide bulantısı, üşüme, kabus gibi ya dönüp düşünüyorum da. Ve ben daha fazla dayanamadım, Handan arabayı devraldı. Ben arka koltuğa yığıldım resmen, yarı baygın, yarı inler vaziyette.

Kadıköy Şifa Hastanesi çok uzak geliyordu artık, düşünün durumumu. Kızıltoprak Florance Nightingale Hastanesi Acil Servisine girdik. Yıllar var ki, hastalıktan ı hastaneye gitmemişim. Acil servisteki yataklardan birine uzandım boylu boyunca. Tansiyonumu ölçtüler. Kan aldılar. Serum ve ilaç tedavisine başladılar. Ben biraz uyudum.

Uyandım. Başımı sola çevirdim. Handan'ı gördüm. Endişeli ve üzgün gözlerle bana bakıyor. Bir insan, sevdiği ile bir ömür boyunca hep birlikte olacağına nasıl karar verir? Gülümsedim, gülümsedi. Ben kararımı çoktan vermiştim zaten. Elimi tuttu. Ben biraz daha uyudum. Uyandım. Kendimi daha iyi hissettim. Kendimi daha iyi hissettiğimi göstermek için şakalar ve espriler yaptım. (Sen demin içeri gittin ya? Evet? Yan kabindeki adama doktor ne dedi biliyo musun? Aa ne dedi? Hiç bir psikologa görünmeyi düşündünüz mü dedii! Hahah neden kii? Adam sinirlenmiş ve duvara yumruk atmış eli çatlamış! Hahah! Neyse gülmeyelim gelir bizi de döver. Döver valla hahah)

Hastanden çıktık. Ben arabayı kullanacak hale gelmiştim. Ama Handan'a sen kullan dedim. Handan önce beni hastaneye götürüp iyi etti sonra da beni evime bıraktı. Benimle beraber eczaneye gelerek ilaçlarımı aldı. Sonra da eve döndü. Benim iyileşme sürecim biraz daha uzun sürdü.

Cumartesi , hastayım. Pazar, çok hastayım. Pazartes, işe gidecek durumda değilim. Salı günü, midem artık daha iyi. Sadece haşlanmış yiyecekler ile beslenmiyorum. (Yoğurt-Makarna-Patates-Muz) Handan ve ailesine bayram ziyareti. Annesi, babası, kardeşi, ben güzel bir öğle yemeği. Sohbet. İngiltere'ye gideceğiniz için heyecanlı mısınız? Bilmem ki çok birşey hissetmiyorum. Evet insan öyle olur.

Biz biraz dışarı çıksak mı? Ama hastasın kötü olma sonra? Yok yok olmam gezelim birazcık :) Peki o zaman gezelim. Size iyi yolculuklar dilerim, tekrardan iyi bayramlar.

Aşkım, seni çok seviyorum. Sakın merak etme herşey çok güzel olucak. Sen her zaman kendine güven. Çözülmeyecek hiçbirşey yok bu hayatta. Hepsini çözeriz. Sen sakin ol. Bu inanılmaz güzel bir fırsat. Çok iyi olucak. Senin için, kariyerin için, kişiliğin için, gelişimin için. Ben burada hep seni beklerim. Her gün mail atarım, skype'tan konşuruz. Bir iPhone al kendine. WhatsApp'tan konuşuruz.

Üzülmek yok.

Vapiano'da Makarna yiyelim. Tamam yiyelim. Ben ısmarlıcam ama! Tamam aşkım, peki sen ısmarla :) Domatesli ve peynirli makarna. En güzelinden, tamam ben de ondan yicem. Yemek bitti. Kalksak mı sen çünkü daha yeni kalktın hastalıktan daha da kötü olmanı istemiyorum. Haklısın aşkım kalkalım hadi. (Kasanın yanındaki jelibonlardan tam 10 tane yedik)

Şimdi söylüyorum. Seni eve bıraktıntan sonra aşağı sokaktan dönüp tekrar gelmiycem. Tamam gelme. Geçen sefer yapmıştım biliyorum. Bu sefer yapmayalım. Bu kötü bir ayrılık değil. Hep görüşücez zaten. Tamam söz. Seni bırakıcam. Kapıdan girdiğini görücem sonra da gidicem. Tamam.

İyi yolculuklar birtanem. Görüşürüz aşkım inince sana mesaj atıcam. Tamam, beklicem. Yarın zaten uçak 16:00'da binene kadar konşuruz. Tabiki konuşuruz bebeğim hadi git dinlen.

Uçak 16:00'da kalktı. İngiltere saati ile 18:00'de indi. Şu ana kadar herşey çok güzel. Günde en az iki kere konuşuyoruz. Güzel, uzun, sıcak mailler geliyor, gidiyor. Halledilmesi gereken şeyler ( ev tutma, banka hesapları, telefon hatları) hallediliyor.

Ben mi?

Perşembe, evdeydim, bol bol Grey's Anatomy seyrettim (Doktorlar'ın orjinali).
Cuma, evdeydim, Vizontele Tuuba, X-Men: First Class'ı seyrettim.
Cumartesi evdeydim, X-Men Origins: Wolverine'i seyrettim.

Pazar günü, evdeyim. Belki çıkıp bir kahve içerim birazdan. Kitap okurum yanında da.

Yarın iş var.

Gülüyo muyum?

2011-08-24T21:20:00.004+03:00

Kiloluyum. Evet hem de çok uzun zamandır bu böyle. Medium bir giysimin olduğunu hatırlamıyorum, hatta large bile 3-5 tane eşyam vardır. XL kıyafetler benim resmi giyim sponsorum.

Huyum kurusun ki, yedikçe yiyesi gelenler familyasından, boşver abi ya dünyaya bir kere geliyoruz ailesinin bir mensubuyum. Salatalar bir yana da, ne kadar zararlı şey varsa aşırı seviyorum. Sağlıklı atıştırmalıklar diye birşeyden bahsediyorlar ben adını bile duymadım. Mısır patlat 10 kase yiyeyim. Sekmez.

Askere 105 kilo gidip de 85 kilo geri döndüğümde gözlerime inanamamıştım ve sevinçten havalara uçmuştum. Hayatımda en uzun süre Large ve ucundan medium kıyafetleri kullanmam işte o 2010 Mayıs aylarına rastlar.

Bugün geldiğimiz noktada, tamamen eski halime dönmüş olmasam da, 92 kiloyum. Yalan yok. Spora gitmeye çalışıyorum. Düzenli gidebilsem eminim ki faydasını göreceğim ama o da olmuyor işten güçten. (Ulan bir de para veriyoruz yani aslında ya...)

Kilo vermeyi neden istiyorum aslında biliyor musunuz? Ne Handan böyle beni beğenmiyor diye, ne de sağlık açısından buna mecbur olduğum için. Başıma sıklıkla gelen bir durum varki beni sinir krizlerine sokan.

Ortamda yenemememiş bir yemek vardır. Ben, her zamanki gibi, yemeğimi çoktan bitirmiş normal bir şekilde oturuyorumdur/sohbet ediyorumdur/takılıyorumdur. Şu klasik muhabet bir şekilde çirkin yüzünü göstermeyi başarır her seferinde: ''Ya Mert ben bunu yiyemiycem sen yesene? Yok abi ben nası yiyim çok tokum daha demin bitirdim ben yemeğimi? Yersin yersin var sende o potansiyel'' ......

Ha-ha-ha.

Çok komik.

Ben gülüyo muyum lan!?

Hangi potansiyelden bahsediyosun sen?

Ahu'ya Açık Mektup

2011-08-23T22:40:00.002+03:00

Sevgili Ahu,

Tahmin ediyorum ki, üniversiteden yeni mezun oldun ve için kıpır kıpır. Ne kadar da imreniyorum sana! İçindeki bu ateş umuyorum ki hiç sönmez, senin gibi insanlara ihtiyacımız var Ahu.

Yanlız, yine de bir iki tavsiye vermeden geçemeyeceğim.

Ahu, üzülerek söylemeliyim ki, bu dünya gerçekten de senin etrafında dönmüyor ve insanlar sana istediğin şeyi hemen, yapabildikleri en hızlı şey ile getirmekle yükümlü değiller. Evet, bugüne kadar istediğin herşey sana altın tepside sunulmuş ve bu istediğin şeye ulaşmak için pek fazla çaba göstermemiş olabilirsin ama, üzgünüm, gerçek bu. Hey hey! Haydi ama, yüzünü düşürme. Basit bir hataydı bu. Hepimiz senin durumunda olabilirdik.

İkinci olarak, hiç bir özgüven kursu vermeyi düşündün mü Ahu? Bak bu gerçekten senin için de iyi bir sonuç verebilir. Bu kursu kapalı, sıcak mı sıcak bir konferans salonunda da vermene gerek yok. Hmm, mesela bir adada olmaz mı dersin? Sen bu kursu vermek için biçilmiş kaftansın ya, zira, gel dürüst olalım Ahu, kaçımız burada iş başvurusunda bulunduğumuz şirketin İnsan Kaynakları tarafından yürütülen bir siteye girip bir milyon tane soru işaretiyle biten suçlayıcı sorular sorabiliriz? Kaçımız? Taş çatlasın 5, bilemedin 10... Ahu senin o insanları da alarak uzaklarda çok uzaklarda bir adaya götürmen lazım. Bu görev bilincinde olmalısın ve senden bu özveriyi bekliyorum.

Ahu, günümüzde çoğu insan hissetiklerini karşısındakine aktarmakta güçlük çekiyor. İçe kapandı herkes, paylaşmaktan korkar oldu. Ne kadar da moral bozucu, kapalı birer kitap adeta herkes. Ama ah, Ahu baksana sen ne kadar da içi dışı bir insansın böyle! Ne hissediyorsan bana yansıtıyorsun. Bu senin ne kadar da dışa dönük bir insan olduğunu gösteriyor. Bu bence CV'inde bile belirtmen gereken bir artı senin için.

Ve yani, sana hak vermemek elde mi ya? Ahu feryatlarında o kadar haklısın ki.. Ben burada okurken bile deliriyorum. Yani İK yaptığı sınavın sonuçlarına göre telefonla geri dönüşler yapmaya başlarken nasıl sana haber vermez ya nasıl? Bir de gelmişler, senin o kadar soru işareti koyarak gizlice vermeye çalıştığın 'çok sinirliyim' mesajını görmezden gelerek sakin sakin cevap veriyorlar. Onların senin gibi dışa dönük, aktivist, canlı, kıpır kıpır bir insan için beklemeleri gerekirken sen onları bekliyorsun ya! Akıl almaz... Ahu seni çok iyi anlıyorum canım kardeşim.

Ahu, sözlerime son verirken, hayatımın hiçbir evresinde karşıma çıkmamanı diliyorum senden. Umarım bana uzak, çok çok uzaklardaki o adaya da hep yakın olarak kalırsın.

İş başvurusu yaptığı şirketin Facebook sayfasına girip duvarına ''Telefonla geri dönüşlere ne zaman başlayacaksınız ????????????, öffffff!!! sizi mi bekleyeceğiz?'' diye soran Ahu..

Ah keşke bir şaka olsaydın...

Seni hiç unutmayacağım, Ahu.

2011-08-21T22:54:00.002+03:00

Of ama meleğim, gideceğin gün yaklaşıyor baksana ....

Biz bi düşünelim.!

2011-08-18T23:55:00.006+03:00

Pasaportum bugün elime geçti! 2 yıl boyunca, eğer gitmek istediğim ülkenin konsolosluğunda çalışan insanlar beni kendi ülkelerine kabul ederler ise tabi, dünyayı dolaşmakta özgür bir insanım.

Kişisel değerlendirmelerden, böyle uzun uzadıya oturulup analiz edilmekten pek hoşlanamadığım ve çoğunlukla huzursuz olduğum için vize alma süreci için de şimdiden endişeleniyorum. Hmm merhaba. Buyrun? Ben ülkenize gelmek istiyordum da... Öyle mi? Evet, ama bakın ben çalışıyorum, hem de bakın şu kadar param var bankada, hem de bakın arabam da var, valla sizin ülkenize kaçmıyorum vallahi dönücem bakın bu gidiş biletim, bu da dönüş biletim. Evraklarını bırak oraya biz bir düşünelim, haber veririz 7-15 gün içerisinde.

Of yani... Almanya başta olmak üzere bir çok avrupa ülkesi tarafından vize süreçlerinde bu kadar süründürülen bir ülkenin vatandaşları olarak nası oluyor da günün birinde Avrupa Birliği vatandaşı olarak serbest dolaşıma hakkını elde edeceğimizi düşünüyoruz doğrusu bilmiyorum. İkinci bile değil üçüncü sınıf vatandaş gibi davranılıyoruz. Dikkat edilmez ise ülkelerine sinsice kaçıp asla geri dönmeyecek ve ülkelerine musallat olabilecek potansiyel bir asalak.

Gerekli olduğunu bilsem de, bu vize süreçlerinin yaşattığı bu hissiyattan da kurtulmıyorum bir türlü.

Lan bir de şimdi bir şekilde bu yazıyı okuyup vize vermiyolarmış falan, hahah, neyse saçmalamayalım. Karma'ya inanıyoruz en nihayetinde, evrene pozitif enerji gönderelim.

Ne diyorum acaba ya?

Çekmecemdeki Not...

2011-08-17T22:29:00.005+03:00

Yıllar önce, Babam için hastanedeydik yine. Yoğun bakımdan odaya çıkmıştık, geceyi orada geçirdikten sonra sabah evimize gidecektik.

Uyuduk, uyandık, kötü geçen birkaç günden sonra huzurlu ve dinlendirici bir akşamdı. Babam sonra, beni yanına çağırdı, bir kağıt istedi benden verdim, kalem istedi buldum, uzattım.

Boş bir 'sevk irsaliyesi'nin arkasına iki tane alıntı yazdı bana.

Ne kadar azsan yaşamını ne kadar az görkemli kurmuşsan o kadar çoksun demektir ve görkemsiz yaşamın da o denli büyüktür
Karl Marx

x x x x x x x

İster Müslüman olsun, ister gavur

Bana ne, sımsıcak olsun yürek dediğin

Sevgiyle dolu olsun ağzına dek,

Bizim deftere adın hele bir yazılsın kardeş

O zaman cennet de vız gelecek sana

Göreceksin, cehennem de vız gelecek

Ömer Hayyam

Bugün bile baş ucumda çekmecemde sakladığım bu not, bu hayattaki en değerli varlıklarımdan biridir.

İftarlar

2011-08-16T22:16:00.003+03:00

Masanın etrafında oturmuş mutlu bir şekilde yemek yiyen, birbirlerine servis tabaklarını uzatıp gülümseyen aile tablolarıdır benim için ramazan. İnsanlardan gelen değişik, nasıl ve hangi beyinlerin ürünü olduğu anlaşılamayan soruların yanıtlandığı iftar programları, ilahi müzikler ile bezenmiş hızlıca açan çiçek animasyonlarından çok... Bayramların bir tür zorunluluğu barındırdığı için saçma olduğunu düşünen ben, ramazan aylarında verilen iftar davetlerinden tarifsiz bir keyif alırım her zaman.

Çünkü bu davetlerde zorunluluk yoktur, varsa bile bayram ziyaretlerinin yanında çok küçük ve çok masum kalır. Evin hanımı, beyine özel siparişler verir akşam için, ''Annemler geliyor bu akşam bize iftara, sen de sakın bir yere takılma!'' diye uyarır. Mutfağa girdikten sonra özene bezene yemek kitabını çıkartır çekmecesinden. Daha önce yaptığı ve misafirleri tarafından her zaman çok beğenilen 'özel' yemeği neyse onu yapmaya koyulur. O akşamki yemek özenilmesi gereken bir yemektir ve yeni birşeyler deneyerek riske girmek söz konusu bile olamaz.

İftariyelikler? Evin beyi en güzelini ve en tazesini getirecektir. Peki ya çorba? Mis gibi kokuyor duymuyor musun ki... Zeytinyağlılar? Pişti çoktan, tezgahın üzerinde soğumayı bekliyor. Ana yemek? Ağar ağar pişmeye devam ediyor ocağın üzerinde. Peki ya tatlı? Güllaç buzdolabında, koca bir tepsi, nar taneleri birer yakut gibi parıldıyor. Ne kadar da güzel ama.. Teşekkür ederim. Eyvah! Pideyi unuttum!

Ve işte evin küçük oğlu, beklediği büyük sorumlulukla sonunda karşı karşıyadır. Elindeki bozukluklara sıkı sıkıya tutunur çünkü bu akşamki yemeği kurtaracak kişi odur, başkası değil! Sokağı döndüğü zaman karşısına çıkan upuzun kuyruk zorlamadı da, eve dönüş yolunda sıcacık pide kucağını fazlasyıla yaktı, eve gidene kadar iki kere durup kol değiştirdi. Biraz koparsa ne olurdu yani ucundan? Olmaz.. Akşama misafir var, annesi ona güvendi ve o bu güveni boşa çıkarmayacak. Çıkarmadı da.

Sofra kurulmuş olur kapıdan girdiğinde ve sen odana gidersin, dakikalar sonra kapı çalar ve evin beyi içeri girer. Evin hanımını öper yanaklarından. Ne de çok severler birbirlerini. Odasına gider, üstünü değiştirir. Elini yüzünü yıkar. Banyodayken kapı çalar. Oğlum bakar mısın kapıya, annen mutfaktadır şimdi! Sahi ya, o olmasa bu gecenin başarıya ulaşma şansı var mıydı ki? Hiç sanmıyordu. Pideyi alıp iftar sofrasını kurtaran muzaffer komutan kapıyı açtı ve misfirlerini içeri buyur etti. Öpücük. Bir öpücük daha. Elini öp, başına koy. Bir daha öp. Ne kadar da çok büyüdüğümün farkındayım evet, hele bir de siz bugün yaptıklarımı bilseniz!

Ve sonunda en sevdiği kuzeni karşısında! Beraber gidip oynayalım mı? Oley! Mutfaktan bir parça pide kopartsak mı ya, ben yolda gelirken çok acıktım da... Tamam! Ve mutfağa doğru koşan iki çocuğu farketmedi bile büyükler, oturup sohbet etmeye başlamışlardı bile.

Evin hanımı mutfaktan elinde porselen bir kase ile girdiğinde oda mis gibi mercimek kokuyordu. ''Haydi buyrun sofraya lütfen, iftar olmak üzere''

Bütün aile masanın başında, herkes birbirinin yüzüne bakıyor. Konuşuyor, soru soruyor, cevap veriyor, hatırlıyor, hatırlatıyor. Zihinlerde güzel yemek kokularıyla beraber, mutlulukla eş değer bir anı yaratıyorlar. Mutluluk ve huzur.

Okundu galiba? Okundu okundu, haydi soğutmayın.. Bir de televizyona mı baksak? Ben baktım babane okunmuş. Öyle mi evladım, saolasın.

Haydi afiyet olsun o zaman.

Beşiktaş Emniyeti

2011-08-15T13:16:00.006+03:00

Sahip olduğum ön yargılarımdan kurtulmamın gerekliliğini suratıma vuran bir sabah yaşadım. Devlet daireleri, benim için, sadece ve sadece sorun çıkartan, insanlara kötü muamelede bulunan, anlayışsız, bilgisiz insanların bulunduğu, gitmekten her zaman çekindiğim yerlerdi. Geçen hafta başında Emniyet Müdürlüğünün internet sayfasından pasaportumu yeniletmek için randevu aldım. 15 Ağustos 2011, Saat 10:30. Getirmem gereken tüm belgeleri sıraladılar. Yatırmam gereken tutarın ne olduğunu belirttiler. Randevu aldığım Emniyet Müdürlüğünde bu parayı yatırabileceğim bir veznenin olup olmadığına dair bilgiyi bile bana verdiler. Bunların sadece kağıt üzerinde kalan bir "iyi hizmet" olacağından emindim.

Bu sabah saat 10:00'da, Beşiktaş İlçe Emniyet Müdürlüğündeydim. Çırağan Sarayını geçtikten sonra ileride sağda kalıyor. Yıldız Korusunun girişinde, yemyeşil ağaçlar içinde küçük ama güzel bir bina. Üzerimi aradılar, kapıdan içeri girdim. Çok fazla insan yoktu. Bilgilendirici levhalar duvarlarda asılıydı. Pasaport Şube Müdürlüğünün kapsında asılı olan isim listesinde adımı gördüm. Hiçbir hata yoktu. Bekleme Salonu yazan yere doğru yöneldim. Etrafı camla kapatılmış olan bir bahçeydi bu aslında, masalar ve sandalyelerin bulunduğu, herkesin görebileceği yerlere numaratörlerin asılmış olduğu, insanların sessizce sırasının gelmesini beklediği bir yerdi. Rüyamda görsem çok hayıra yormayacağım olayları yaşıyor olmam nedeni ile şaşkınlıkla yerime oturdum. Çantamdan kitabımı çıkartıp okumaya başladım. Benimle beraber 2-3 kişi daha vardı.

Daha sonra içerideki görevli polislerden biri geldi. "10:30 Randevusu için bekleyen var mı?" diye sordu. Ben varım dedim, ismimi gösterdim, "Tamam içeride şu anda boşluklar var siz önce girebilirsiniz" dedi ve beni içeri davet etti. Bir devlet memuru! O anda işini bitirmiş bir devlet memuru! 10:30'a kadar boş boş oturup sohbet etse kimsenin ona arkadaş sen napıyosun ya demeyeceği bir devlet memuru benim işimi kendi insiyatifi ile öne aldı! Tansiyonum bu noktada biraz düşmüştü diye hatırlıyorum. Polisin yanına oturdum. Evraklarımı çıkartıp teslim ettim. 2 cümle konuştuk. Önündeki bilgisayar, gayet hızlı bir şekilde işlemleri halledebilme yetisine sahip programlarla donatılmıştı. Allahım, bu bir rüya mıydı? Hızlı ve efektif çalışan bir devlet dairesi bilgisayarı, bununu sadece bir mit olduğunu sanıyordum ben!

Nutkum tutulmuştu... Polis adresimi sordu, verdim. Formumu yazdırdı, "Nüfüs kağıdını ileride sağdaki odadan fotokop çektirip yukarıda parmak izi aldırdıktan sonra bana gel" dedi. Gittim, fotokopi çektirdim ve parmak izimi vermek için merdivenlere yöneldim. Beklentilerimi boşa çıkarmayacağına emin olduğum bir süreç için pişkin pişkin merdivenleri çıkıyordum. Birazdan parmaklarım iğrenç mürekkep lekesi olacaktı ve bütün gün bu lekelerle uğraşacak, devlet dairesine söylenerek günümü geçirecektim. Genç bir memure beni odasına kabul etti, formumu aldı, bir adet fotoğraf istedi. Çıkardım verdim. Bilgisayar ekranının yanında duran küçük bir aletin üzerindeki engeli kaldırdı ve o aletin cam yüzeyi üzerinden kendi yönlendirmeleri ile parmak izimi almaya başladı!

Beş dakika sonunda elimde, daha sonra herhangi bir devlet dairesinde ihtiyacım olursa kullanabileyim diye ekstra olarak ve imzalanmış bir sureti ile beraber, iki adet parmak izi kaydımla beraber aşağıya indim. Benimle ilgilenen polis elimdeki dökümanı aldı ve, "İşleminiz tamamlanmıştır, iyi günler!" dedi. Boğazım kurumuştu. "Ne zaman alabilirim acaba?" dedim, "Tahminen bir hafta sonra ama cep telefonunuza bilgilendirme mesajı atılacaktır" diye yanıtladı beni.

Geçen cumadan aldığım randevum, saat gibi işledi, hatta randevu saatimden önce işlemlerime başlandı. Çabucak halledildi. Ne bir kalabalık, ne bir sıra bekleme, ne eksik bilgilendirmeden doğan sıkıntılar, yükselen sesler, gergin bir ortam. Hiçbiri yoktu.

Türkiye adına daha umutlandığım bir sabahı bitirdim. Ne yalan söyliyim, Beşiktaş ve civarında göz altına alınmak falan hiçbir sıkıntı yaratmaz şu dakikadan sonra, mekan güzel, insanlar güzel.

İyisi mi ben bu devletten ve ülkeden bütün umudumu kaybettiğim günlerde içip içip Bebek Beşiktaş arası turlamaya başlayayım.

Twitter

2010-07-10T09:42:00.006+03:00

Twitter'ın ülkemizde ( ve dünyada ) bu kadar popüler olmasının bir nedeni, pek tabiki sadece televizyondan gördüğümüz ve birebir ulaşma şansımızın sıfıra yakın olduğu ünlülere bir ''reply'' kadar yakın olmanın getirdiği heyecan ve onların hayatını paylaştığımız yanılgısıdır. Bununla birlikte, twitter'ın öncü olduğu bir kaç cümlelik paylaşımlarla oluşturulan ''micro blogging'' akımının yaygınlaşmasında insanların içerisindeki unutulmaz olma aşkı olduğunu düşünüyorum.

Orhan Veli Kanık'ın dizelerindeki ''Öyle bir vakitte gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın'' hissiyatı ile birlikte biz insanlar öyle bir söz söylemek istiyoruz ki, okuyan kalbinden vurulsun. Bir okuyan, dönüp bir daha okusun, ''oha harika ya!'' desin arkadaşlarına göndersin falan. Böyle bir cümle kurmanın zorlukları olsa da, oturup bir roman, bir öykü yazmak kadar vakit almadığı için, insanlar tarafından tercih ediliyor. Bir cümle olmazsa, önemli değil! Sıra bir sonraki cümlede. Nasıl ki, filmlerden akılda kalan şey çoğu zaman bir sahne, bir replikse; Terminatör 2 denildiği zaman akla sadece ''Astala Vista Baby!'' ya da Titanic dendiği zaman ''I am the king of the World!'' replikleri geliyorsa, micro bloggerlar tarafından yaratılmak istenen duygu da bu. Bir diğer örnek, ülkemizin popüler kültürünü çooook uzun zaman meşgul eden ve çığ gibi büyüyen bir sevgi seliyle, herkesin birbirine anlattığı Issız Adam filminden sonra facebookda kaç arkadaşınızın statüsü, ''Sen dizime yattın, ben bir hikaye anlattım ve sen büyüdün'' cümlesiyle donatılmıştı hatırlıyor musunuz? Ben sayısını hatırlayamıyorum şahsen.

Bununla beraber, hayat artık çok kısa ve insanların sizin yazdığınız şeyleri okuyacak vakitleri yok. Blogunuzda uzun uzadıya yazdığınız bir incelemeyi, yazdığınız öyküyü okumaları için sayfanızdaki takipçi sayısından referans alma zorunda hissediyorlar kendilerini. Kabul etmeliyiz ki, yıllar geçtikçe insanlar için en kıymetli hazineleri zamanları olmaya başlıyor. Uzun uzun yazdığınız bir incelemeyi, twitter'ın 140 karakterlik entry'lerine tercih ediyorlar.

Belki de gelecekte bir gün, kitapçılarda hafıza kartlarına yazılı, ünlü yazarların 140 karakterlik cümleleri satışa çıkartılacak. İnsanlar bunları satın alıcak ve okudukları cümleyle beraber aydınlanmanın ve artık bambaşka bir insan olmanın hayalini kuracaklar.

Blog yazmak

2010-07-09T16:08:00.000+03:00

”Neden blog yazıyorsun?” diye sorulduğunda çoğu insan kendimi ifade etmek için, yazdıklarımı paylaşmak için, içimi dökmek için gibi cevaplar veriyor. Ben bunlara çok katılmıyorum. Bu nedenlerle blog yazan insanlar çoğunlukta olduğu gibi, sadece özene bezene, fotoğraflarla, yazılarla, arkadaşlarla yapılan aktivitelerle dolu olan bloglara özenerek açılan blogların sayısının, hiç de az olmadığını düşünüyorum.

Örnek vermek gerekirse, blog sayfanız için bir tema seçerken tumblr size bir önizleme sayfası açıyor. Bu sayfada, çektiği bir fotoğrafı, arkadaşıyla yaptığı bir konuşmayı, beğendiği bir şarkıyı paylaşan bir insanın hayatı aslında, o anda bize satılmak istenen. siz de böyle olabilirsiniz, sizin de böyle paylaşmaya değer şeylerle dolu bir hayatınız olabilir! Verilmek istenen mesaj bu ve biz de hemen heyecanlanıyoruz. Evet ya diyoruz, bir blog açmalıyım ve yazılarımı arkadaşlarımla paylaşmalıyım. Daha çok fotoğraf çekip bu fotoğrafları bloguma koymalıyım. Arkadaşlarım bloguma koyduğum şeylere onlarca yorum yaparlar. Hatta, bu yaz sevgilimle tatile gidip o tatilde yaptıklarımızı bloguma yazarım! Neden olmasın ki?

Bu hayal o kadar hoşumuza gidiyor ki, hemen bir blog sahibi oluyoruz. İlk gün, kısa bir yazıyla blog alemine içten bir merhaba diyoruz. O hafta içinde, mutlaka bloga ikinci yazımızı da yazıyoruz. Blogda paylaştığımız şeyi, twitter’dan facebook’dan paylaşıyoruz insanlar görsün, baksın, yorum yapsın, beğensin istiyoruz. Fazla dikkat çekmeyen paylaşılarınızdan sonra biraz hevesiniz kırılıyor. Postlarınız arasındaki ara artıyor. 2-3 gün arayla yazdığınız postlar, yerini haftada 1 kez yazılan yazılara bırakıyor. En sonunda biz, esasında hayatımızın o blogumuzda paylaşmak için can attığımız hayattan fazlasıyla uzak olduğunu fark ediyoruz.

Bunu farkendince de, blogumuza küsüp onu terkediyoruz. En son entry’nin girilmesinin üzerinden 1 sene geçen onlarca terkedilmiş blog, internet çöplüğünde yerini alıyor. Blogumuzu terkederek, sinirimizi çıkartıyoruz. Sanki hayatımızın hayal ettiğimiz gibi olmaması onun suçuymuş gibi.

Fotoğraf

2009-10-02T18:37:00.002+03:00

Bir cuma gününü daha öğlene kadar uyuyarak geçirdiğim için kendimi kötü hissederek uyandım bugün. Haftaiçi, ve ben hiçbir sorumluluğum olmadan uyudum. Rüyalar gördüm, kalktım, dışarıdan gelen sesler dayanılmaz olduğunda camı kapattım, tekrar uyandım ve sonra uyandım. Handan'la konustum, mutlu oldum sonra telefonu kapattım bilgisayarımın başına geçtim, sözlükte takıldım biraz, blogları okudum falan falan....

Yemek yemek için mutfağa gittiğimde, artık bizim ailemizin bir ferdi olan güvercinlerden iki tanesini mutfak penceremizin pervazında yan yana otururken gördüm. Annem'in özenle ufalayıp pervaza serdiği ekmek kırıntılarından yemiş, tasın içindeki sudan da içerek karınlarını bir güzel doyurmuşlardı. Önce sağdaki, solundakine döndü ve gagasıyla tüylerini temizlemeye başladı. Daha sonra soldakine geldi sıra, o tüylerini temizledi eşinin. Çok büyük bir ihtimalle yaşlı bir çiftti onlar ve yıllardır süren mutlu bir evlilikleri vardı. Batan güneşi, bizim mütevazi birinci kat evimizin mutfak camından seyrederlerken de '' Ne iyi yaptık, bu akşam yemeğimizi burda yedik'' diye konuşuyorlardı.

Ben onların fotoğrafını çekmek için odama koştururken, onlar çoktan kanatlanıp gökyüzünün pembe - maviliğinde yüzmeye başlamışlardı bile. Büyük ihtimalle eve dönmeleri gerektiğini hatırlamışlardı, çünkü yumurtalarına bakıcılık yapması için tuttukları komşunun yavru güvercininin yatma saati geliyordu.

O fotoğrafı çekemediğim için üzgünüm, çünkü herhangi bir sohbet içinde geçen '' 5 sene sonra hayatının nasıl olmasını isterdin? '' gibi bir soruyla bir daha karşılaştığım takdirde onlara bu fotoğrafı gösterip '' İşte böyle huzurlu bir hayatım olmasını isterdim'' demek isterdim.

Arkadaşlık.

2009-09-30T15:51:00.003+03:00

Kardeşlikten girmiştim, arkadaşlıktan devam ediyorum.

Bodrum'dayken muhabeti çok güzel ve aklı başında bir abiyle tanıştım (önce oğluyla sonra kendisiyle). Oğlu ondan 1 hafta önce İstanbul'a döndü fakat ben kendisiyle muhabbet etmeye devam ettim. Zaten tenha olan tatil köyünde, böyle güzel çay yapan, böyle güzel nargile hazırlayabilen bir insanla karşılaşmak tamamiyle benim şansım olsa gerek.

Neyse, konumuz bu değil. Dostluktan arkadaşlıktan konuşurken bir akşam şöyle bir söz etti Hüseyin abi:

- Asıl arkadaşın hatalıyken yanında duracaksın, onu savunacaksın, yardımcı olacaksın... O haklıyken zaten hakim de ondan yanadır, savcı da.

Fazlasıyla düşündüm bu sözleri, bir kaç arkadaşıma sordum ne düşünüyosun bu konuda diye. '' Haksız ise, haksız olduğunu söylerim bu ona değer verdiğim içindir'' diyen de oldu '' kayıtsız şartsız onun yanında olurum çünkü o benim arkadaşımdır'' diyen de.

Ben de sanırım kayıtsız şartsız arkadaşımın yanında olurdum diyenlere dahilim. Bu biraz da şeye benziyor. Arkadaşım dediğin adam bir kavgaya girdiği zaman sonucunun ne olacağını bilmeden sen de kavgaya girersin ya, sonu dayak da olsa nezarethane de olsa düşünmeden dalarsın. Çünkü arkadaşındır o.

Bu doğrultuda, uzun yıllar boyunca benim haksız olduğumdan emin oldukları halde, anlattığım / tecrübe ettiğim olaylarda bana hak veren, benim içimi rahatlatmak için benimle saatlerce & günlerce konuşan bu çok sevgili dostlarıma teşekkürü borç bilirim.

Ayrıca fikirlerinizi de öğrenmek isterim sizce doğrusu hangisidir dersiniz?

Kardeş

2009-09-22T20:45:00.001+03:00

Tek çocuk olmaktan her zaman için memnuniyetimi dile getirmiş bir insanım ben. Odamı / kıyafetimi / eşyalarımı hiçbir zaman birileriyle süresiz olarak paylaşmak durumunda kalmadım. Birileriyle duşa girmek için kavga etmedim. O niye benden daha çok sokakta kalabiliyor, ben niye evdeyim vs. gibi tartışmalarda hiç bulunmadım. Bunların yanında, kesinlikle söyleyebilirim ki tek çocuk olmanın doğal bir getirisi sanılan ‘’ şımarmışlığı ‘’ da yaşamadım.

Yalnızlığı her zaman için seven bir insan olduğum, şu an şu dakika bile havuz başında var olan interneti sömrümek için odamdan kalkıp buraya gelmemden de mutlaka anlaşılıyordur. Arkamda tablodan çıkıp da gökyüzüne kondurulmuş gibi bir hilal var, zayıf gölgesi denize vuruyor. Önümde ışıklandırılmış bir havuz var, suyun sesi çok hafif ve ritmik ve civarda hiç kimse yok. Yalnızlık fikri benim için dinlenmekle, kendine vakit ayırabilmek ile, tatil ile çok fazlasıyla ilintili.

Bahsettiğim bütün bu ‘sağlam’ düşünce yapım, geçen gün annem ile teyzem arasında geçen bir konuşmaya şahit olmam ile ciddi biçimde sarsıldı diyebilirim:

A: Refiye, bak tansiyonun çok yüksek çıkmış ilacını içmedin mi yoksa.
T: İçtiim, içmez olur muyum ama belki de bir tane ilaç yeterli gelmiyordur.
A: O zaman iki tane iç bak çok tehlikeli tansiyon ikimiz de çok dikkat etmemiz gerekli.
T: Haklısın haklısın, dur hemen içeyim bir tane daha.

Gözümde öyle bir canlandı ki, bu iki insan gençliklerinde kimbilir kaç kez kavga etmiştirler, kaç kez küsmüştürler, kaç kez birbirlerini annelerine şikayet etmiştirler. Ama hayat ilerledikçe ve kattettiğin yol arttıkça insan kendine bu kadar yakın bir insan daha bulabilir mi? Hiçbir arkadaş, sana kardeşin kadar yakın olabilir mi? Pek sanmıyorum.

O gece uykuya dalmadan önce saatlerce bunları düşündüm.

Günbatımı

2009-09-16T21:21:00.002+03:00

13 Eylül 2009, Bodrum.

Güneşin batışını canlı canlı seyreden bir kişi, bu dünya üzerinde endişe edilecek çok az şey olduğunun farkına varmıştır bence. Bütün gün boyunca ışıl ışıl etrafı aydınlatan, kemiklerinizi ısıtan güneş gözünüzün önünde dağların arasında kayıp gidiyor. Bulutlara yansıyor sapsarı ışınları kayboluşundan kısa bir süre daha. Etrafa paniği andıran bembeyaz bir sessizlik çöküyor. Zaten bütün gün sakin olan deniz, daha da sakinleşiyor. Kıyıya vuran minicik dalgalar kulaklarımızda çok özlediğimiz bir melodinin sesi gibi, olabildiğince ritmik. Ve bütün gün, sizin içinize yaşama sevinci aşılamış olan o güneş, kedilerin sıcaktan mayışmasına sebep olan, sırt üstü yatıp şirinlikler yapmasına neden olan o güneş, masmavi gök yüzünde martılara yarenlik eden o güneş dağların ardından batıp sulara gömülüyor.

Bir daha o güneşi görüp göremeyeceğinizden ne kadar emin olabilirsiniz ki? O gün batımının gördüğünüz son gün batımı olabilme ihtimali aklınızda geçti mi daha önce? Geçtiyse eğer, bugün benim içimi kaplayan o huzursuzluğu, çok güzel bir şeye tanık olmanın verdiği mutlulukla mücadele eden korku hissini, belki anlayabilirsiniz. Bembeyaz ay, gecenin içinden yüzünü çıkartıp da güneşin varlığını en karanlık gecede bile bize hissetirmeseydi, çok büyük ihtimalle de bütün geceyi yeni doğacak gün hakkında endişelenerek geçirirdim.

O yüzdendir ki, bir daha ne zaman güneşin batımına canlı olarak tanık olma şansı elde ederseniz, yaptığınız işi kesinlikle bırakın. Kafanızdaki düşüncelerden kendinizi arındırmaya çalışın ve milyarlarca yıldır her gün istisnasız olarak gerçekleşen bu tarifi zor güzelliği seyretmeye koyulun.

Unutmayın ki, o gün batımı seyrettiğiniz son gün batımı olabilir. Ya o güneş yarın sabah doğmayabilir, ya da siz yarın sabah burada olmayabilirsiniz.

Komünist Obama

2009-09-14T17:22:00.002+03:00

İdeolojilerin sonuna gelindiği, 1990‘lardan itibaren çok ünlü siyaset bilimciler tarafından makalelerinde kullandığı bir teoriydi. Bunda, tabiki Sovyetler Birliği’nin çökmesinin de büyük bir etkisi vardı haliyle. İdeolojilerden sonra ise artık temel çatışma noktası, Huntington’ın da en meşhur makalesinde değindiği gibi ‘’ Medeniyetler Çatışması ‘’ olacaktı. Bu öngörü de çok yüzdeli bir şekilde, İslam dünyası ve Hristiyan Batı dünyasının 11 Eylül 2001 saldırıları, Hz. Muhammed’in karikatürlerinin yayınlanmasıyla patlak veren krizler vasıtasıyla kendini gösterdi.

Bugün okuduğum bir haberden sonra da, eğer bir gün bu dünyada beraber sorunsuz bir şekilde yaşayabilmeyi başarabilirsek, ( coexistence ) bundan sonraki ayrımın ne olacağı hakkında çok net bir fikir edindim. Bana bu çıplak gerçekliği gösteren kişi de, ABD’li cumhuriyetçiler oldu. Amerikalı’ların ‘‘Redneck’’ olarak tabir ettiği bu insanlar, Barack Obama’nın Sağlık Reformu’nu protesto etmek için 2 milyon göstericiyle Beyaz Saray önünde toplandılar. Obama’nın reformu, seçim öncesinde desteklerini aldığı insanlara verdiği sözü tutmasıydı aslında, ,ülkemizdeki yeşil kart benzeri bir uygulama ile fakir insanların da sisteme dahil edilmesi ve onların da sağlık hizmetlerinden tam randımanla faydalanabilmelerini amaçlayan bir program. Bu programın kendilerine ekstra bir vergi yükü bindireceğine inanan cumhuriyetçiler Obama’ya şu suçlamayı getiriyorlardı: ‘’ Sen ülkeyi komünizm’e götürüyorsun! Sosyalizm’e giden bu yola dur de! ‘’ Obama’nın bu tepkiler karşısında geri adım atacağını düşünmüyorum. Fakat belli destek kaybı yaşayacağı muhtemel. En azından cumhuriyetçi eyaletlerden aldığı desteği kaybedeceği aşikar. Önümüzde dolu dolu bir 4 sene var, iyiler hiçbir zaman çok yaşamaz, Barack Obama’yı doya doya seyretmemizde fayda var diye düşünüyorum çünkü bu redneck’ler ilk seçimlerde onu alaşağı etmek için ellerinden geleni ardlarına koymayacaklar, bu belli. Daha ilk ciddi politikasında ABD başkanını komünist olarak niteleyen bir güruhtan bahsediyoruz.

Birarada yaşamayı başardığımız zaman da, tekrar 18. yüzyıl Fransa’sında olduğu gibi, dünyaya ‘’ zengin / fakir ‘’ ayrımı hakim olacak, bu yüzünü iyice gösterdi. Sağlık hizmeti alacak paraları yoksa, ölsünler! ‘’Bu durum sana benden daha fazla vergi alarak bu insanlara yardım etme hakkını vermez! Burası komünist Rusya değil ‘’ diye çığırtkanlık yapan bu cumhuriyetçiler, ekmek bulamıyorlarsa pasta yesinler diyen Marie Antoinette’ten çok mu masumlar sizce?

Ve bir de, yazıyı bitirirken, bir takım ek vergilerle fakir insanları sistem içine dahil etmeye çalışan, Amerikan tarihinin en sevilen başkanı olan Baracak Obama’yı protesto etmek için toplanan 2.2 milyon kişi ve bunun karşısında, güzel ülkemizde Deniz Feneri davası, oğullara alınan ‘‘gemicikler’’ ile anılan bir başbakana karşı sesini çıkartmayan hatta oy yüzdesini arttıran halkımız.

Tebessüm etmekten başka elimizden ne gelir, pek bilemedim :)

Not: ''Semerkant'' bitti, '' Yükseklik Korkusu''nda 100 sayfayı devirdim.

adiyo!

2009-09-12T03:33:00.004+03:00

kafamı dinlemek amacıyla 15 günlüğüne bodruma gidiyorum. denize giricem, kitap okuycam müzik dinliycem ve bol bol yazı yazıp kafamı dinlendiricem. internet bulursam da bunları sizinle paylaşıcam.

giderken yanımda:

Nazım Hikmet - Yatar Bursa Kalesinde
Paul Auster - Yükseklik Korkusu
Jean-Paul Sartre - Duvar
Amin Maalouf - Semerkant ( 20 sayfası falan kaldı gerçi )
Mustafa Akyol - Kürt Sorununu Yeniden Düşünmek

kitaplarını götürüyorum. bodrumdaki güzelim kitapçılardan alacaklarımdan bağımsız olarak tabi.

adiyo!

Olmaz öyle...

2009-09-04T18:01:00.003+03:00

* zrrr .. zrrr *

- Alo?

- Snıf... Alo, Aşkım?

- Aşkım? Noldu neden ağlıyosun?

- Ya ananem Ece'ye masal anlatıyodu.. ( Ece de dünyalar tatlısı, bu sene birinci sınıfa başlayacak bir melek ayrıca )

- Ee, noldu?

- Ya bu Kibritçi Kız masalı ne biçim bi masal ya.. Öyle masal mı olur.... Snıf...

- Yaaa :) Üzülme üzülmeee, masal o...

- Öyle masal olmaz ya, ölmesin...

Şikayet etmekten büyük bir zevk aldığım hayatın bana karşı yaptığı ender iyiliklerden biri, bu kadar iyi kalpli bir sevgili ile beni buluşturmasıdır. Minnettarım o yüzden.

I [heart] NY

2009-09-01T01:25:00.007+03:00

1 Eylül 2009. Sonbahar.

Kendimi, bir milyonuncu kez Sex and the City'nin bu en sevdiğim bölümünü izlemekten alıkoyamadım.

Eğer sen, kendini yalnız hissedersen:

Eğer ben,

kendimi yalnız hissedersem,

bundan daha güzel bir, '' çekip gitme '' sahnesi var mıdır acaba? Ve tabiki fonda çalan unutulmaz klasik '' Moon River ''.

New York'a yazılmış, adanmış bir aşk mektubu diye tanımlamış dizinin yapımcısı bu bölümü. Ben ve benim gibi bütün şehir romantikleri için anlamı çok büyüktür.

Evlilik üzerine.

2009-08-26T01:24:00.002+03:00

Ben büyürken, etrafımdaki yaşı büyük insanların, kuzenlerimin sürekli değişen sevgilileri olurdu. Sürekli derken de, böyle çorap değiştirir gibi değiştirenler kıvamında değil de, yine de sevgililerde bir istikrarsızlık söz konusu olurdu. Ve bununla beraber, evlenmek gibi konular da çook uzak bir günmüş gibi bahsedilirdi onlar arasında. Gün gelip de aile büyüklerinin baskıları devreye girmeden de evlenmedi çoğu. Hatta hala bekar olan kuzenlerim var.

Lise ve üniversiteden olan arkadaşlarıma bakıyorum bir de, istisnalar bittabi olmakla beraber, tek eşliliğin bizim kuşakta çok daha sağlam bir şekilde kendini kabul ettirdiğine şahit oldum. Çoğu dostum, hemen hemen ilk ciddi ilişkilerini yıllar boyu büyük bir başarı ile devam ettirebildiler ve bununla beraber yakın veya uzak bir gelecekte evlilik hayallerinden bahsedebilir duruma geldiler. Düşünüyorum da, değişen şey nedir acaba?

Peki neden hiçbirimiz evlenme konusunda bir Chandler Bing tepkisi vermiyoruz? Bizde mi bir değişme söz konusu yoksa koşullarda mı? Veya sorumu şöyle değiştirip ayrı bir boyut kazandırayım: Ben ve benim gibi yılları devirmiş ve hala mutlu bir ilişkiyi sürdüren insanlara şu tercih hakkı verilse hala evlilik kararı alırlar mı? : ‘’Aynı evde beraber yaşama hakkını size tanısak evlenmek terich edeceğiniz birşey mi olur? ‘’ Eminim ki çoğu insan benim gibi sadece aynı evde yaşamayı kafi görecektir ve evlenmeyi de sadece çocuk yapmaya karar verdikleri zaman gerçekleştireceklerdir. Bu da sanırım, bizim bu ‘‘evlilik’’ merakımızın sadece ve sadece baskıcı ailelerden bir kaçış yolu olarak görmemizden kaynaklanıyor. Yani ben kendimden örnek vermem gerekirse, evlilik ile ilgili oturup düşündüğüm zaman ‘‘pembe panjurlu bir ev, bahçesinde bir köpeğin olduğu büyük bir yazlık, güzel bir aile arabasında mutlu bir aile tablosu’‘ndan çok ( bunlar da tabiki günün birinde sahip olmayı istediğim şeyler :) ) şu hayallere dalıyorum: ‘’ şu anda evde olsak, istediğimizi yapabilirdik ya! mesela ne biliyim gece 3’te eve girebilirdik kimseye hesap vermeden. Ya asıl, şu anda karar verip arabamıza binip tatile gidebilirdik hiçbir kimseden izin almadan! ‘’ ve bu hayaller uzayıp gidiyor.

Baskıcı aileler, ben ve benim gibileri evlilik kavramına farkında olmadan ısındırarak bir nevi amme hizmeti yapıyor sanırım.

Ha, bu baskıların hiç olmadığı bir ortamda ( fizikteki sürtünmesiz ortam tarzı birşey olmalı sanırım bu ) evlenme isteiğimizin ortadan kalkmasını da, etrafımızda gözlemlediğimiz mutsuz evlilik deneyimlerinden olduğunu düşünebiliriz. Hepimizin kafasının köşesinde, ister inanalım ister inanmayalım, evlilik aşkı öldürür gibi bir düşünce mevcuttur.

Bakalım, önümüzdeki yıllar hepimiz için neler gösterecek inanın çok merak ediyorum.

Özel not: Beni en kişisel blogger olarak ödüllendiren, ödüllü blogger arkadaşım Emre'ye buradan teşekkürlerimi ve sevgilerimi iletirim :)

Ameliyat sonrası

2009-08-20T18:50:00.000+03:00

Bilgisayarımın başına geçip de rahat rahat oturabilene kadar blog yazmayı erteledim. Aslında garip bir durum da oluşmuş bu nedenle, sanki ameliyata girmişim ve bir daha çıkmamışım! Neyse, bu mesajı okuduğunuza göre iyiyim ve sağlıklıyım. Kozyatağı Central Hospital’da biraz önyargı ile başlayan yolculuğum çok başarılı ve sağlıklı olarak bitmek üzere. 45 dakikalık bir operasyon ile sorunumdan (!) kurtuldum ve gözlerimi açıp da narkozun etkisinden kurtulmaya çalışırken başımda dostlarımı gördüm. Pek sevindirici bir durum bu, aklımda biraz hayal meyal kalsa da Eda’yı, Can’ı, Nazlı’yı ve Kübra’yı başımda görmek, sonra da ben baygın baygın uyurken rüya gibi uyku arasında annem ve teyzemle, ‘‘onların zamanının çok daha iyi olduğu’’ anafikiri üzerine şekillenen konuşmalarını dinlemek eğlenceliydi. Bir gün sonra hastaneden çıktım ve şaşırtıcı bir şekilde hastaneden çıktıktan beri bir tane bile ağrı kesici almadım. Benden kesip çıkartılan parça bir poşet içinde baş ucuma konulmasa, ameliyat bile edilmediğimi düşünmeye başlayacaktım. Bu arada, ameliyat edilerek vücuttan ayrılan parça -ameliyat ne olursa olsun çünkü bu başıma bademcik ameliyatımdan sonra da gelmişti- neden hastaya getirilip gösterilir? İnandırıcılığı arttırmak için mi? Bence fazlaca iğrençti. Böyle köfte gibi, kıpkırmızı et! Kıl Dönmesi Operasyonu v2009, önümüzdeki pazartesi günü aldıracağım dikişlerimle son bulacak. Umarım bu her bakımdan geçirdiğim son ameliyat olur :)

İstirahat dönemimin bana kattığı ve mutluluk verdiği tek birşey var: DVDlerim ve kitaplarım! Yaklaşık bir haftalık süreçte, özellikle istirahatın ilk günlerinde oturmak söz konusu bile olmadığı için bütün günümü yatakta televizyonun karşısında dvd seyrederek veya yan yatıp kitap okuyarak geçirdim. Kitap okumayı, ama ders çalışmak için değil, sadece kendim için kitap okumayı ne kadar özlediğimi farkettim. Sessiz, hiç bir sesin olmadığı bir odada kitap okumak. Sadece kafanın içinde okuduğun sözlerin yankılandığı bir oda, bundan daha huzurlu birşey olabilir mi? :) Kitaplarımın yanında bir kaç tane çok güzel film de seyretme şansı buldum, daha önce seyretmediklerimden. Nicole Kidman, Jude Law ve Rene Zelweger’in oynadığı Cold Mountain ( Soğuk Dağ ) çok çok başarılıydı. John F. Kennedy suikastinin arkasındaki karanlık olayları anlatan Oliver Stone’un filmi JFK ise gerçekten çok şaşırtıcıydı. Herkesin seyretmesini tavsiye ederim. Özellikle de benim gibi komplo teorilerine meraklıysanız.

Ve böylece, şunu farkettim ki, World of Warcraft oynayıp karakterimin seviyesini günden güne arttırsam da, Pro Evolution Soccer oynayıp da ayrı ayrı bin tane takımla şampiyonluklar yaşasam da bunların bana verdiği keyifi, odamda oturup sakince kitap okumanın verdiği huzur ve keyifle karşılaştırmam mümkün değil. O yüzden şimdi izin verirseniz, yatağıma dönüp kitabımı okumaya devam edeceğim :)

Konuşuruz.

Not: Bu süreçte okuduğum kitaplar ( hiçbiri daha bitmedi hepsinin ilk çeyreğini okudum diyebilirim ) : Tanrı Yanılgısı - Richard Dawkins, Semerkant - Amin Maalouf, ve -bu aylarca dalga geçtiğim Eda için büyük puntolarla geliyor- Alacakaranlık - Stephenie Meyer.

Yine, yeniden.

2009-08-13T00:59:00.003+03:00

Bugün, yani 13 Ağustos 2009 günü, 2 sene aradan sonra tekrar bir ameliyat masasına yatacağım dostlar. Problemimiz bilindik, yakamızı bırakmayan, 'kıl dönmesi'! Bakalım, bu seferki ameliyatın son ameliyat olması için elimden gelen ne varsa yapmaya kararlıyım. 2007 yılındaki ilk ameliyatımda lokal anestezi uygulanmıştı bana ve doktorla konuşa konuşa bir 30-40 dakikada operasyondan çıkmıştım. Fakat bu defa genel anestezi altına alınacağım. Operasyondan sonra da 1 gece hastanede yatmam gerektiği söylendi. Düşünüyorum da, biraz ürkütücü olsa da, genel anestezi lokal anesteziden daha iyi. Ne kadar uyuşmuş ve hiçbir acı hissetmiyor olmanıza rağmen birinin elinde neşterle sizi canlı canlı konuşa konuşa kesmesi çok daha korku filmlerine yakışan bir sahne bence. Uyumak ve operasyon bitince hiçbirşey olmamış gibi uyanmayı tercih ediyorum.

Şu anda kafama takılan tek şey, bu belanın tekrarlayıp tekrarlamayacağı ve aralıktaki askerlik planlarımı etkileyip etkilemeyeceği.

Neyse, sözün özü şudur ki bugün saat 12 gibi hastaneye yatacağım 16 gibi ameliyata gireceğim ve cuma 16 gibi hastaneden çıkmış evimde istirahata geçmiş olacağım. Güzel düşüncelerinizi eksik etmeyin :)

düşünüyorum

2009-08-11T19:12:00.003+03:00

bazen kendi hayatım bana dışarıdan bir hikaye gibi anlatılsa, oturup ağlardım gibi geliyor.

şiitan.

2009-08-07T22:10:00.004+03:00

let me give you a little inside information about god. god likes to watch. he's a prankster. think about it. he gives man instincts! he gives you this extraordinary gift, and then what does he do, i swear for his own amusment, his own private, cosmic gag reel, he sets the rules in opposition. it's the goof of all time. look but don't touch. touch, but don't taste! taste, don't swallow. ahaha! and when you're jumpin' from one foot to the next, what is he doing? he's laughin' his sick, fuckin' ass off. he's a tight-ass! he's a sadist! he's an absentee landlord. worship that! never!

Bugünün yağmurlu olmasından yararlanarak dvd keyfi yaptık evde handu hanımla beraber. Şeytan'ın Avukatı'nı seyrettik. Pek güzel bir filmdi yahu... unutmuşum, seyredeli yıllar olmuş. Milton'ın bu monoloğu da akıllarda tekrar tekrar yer etti.

Geri Kalan Hayatımın ...

2009-08-06T19:16:00.002+03:00

İlk günü bugün. Bir günü böyle tanımlamak için, hayatınızda önemli şeylerin oluyor olması gerekli sanırım. Öteki türlü pek bir iğreti duruyor. Gerçi bu tanımın 'cuk' diye oturduğu film sahnelerine veya kitapların sayfalarına konu olmuş hayatlardan uzak bir hayat yaşıyoruz. Olsun, yine de bizim hayatımız. Biz yaşıyoruz.

Dün Bakırköy Askerlik Şubesi'nde gerekli işlemlerimi yaptırdım ve çok sıradışı bir sorun olmadığı takdirde Aralık 2009'da askere gitmiş olacağım. Bana göre, benimle hayat arasında kalan son engel bu askerlik. Bunu da aradan çıkardıktan sonra artık önümde hiçbirşey kalmayacak. Askerliğimi bitirdikten sonraki günlerimi hayal ediyorum şu anda da, heyecan verici fikirler uçuşuyor kafamda. Mutlu olabileceğim bir işe başlayabileceğim, askerliğini yaptın / yapmadın gibi bir konuşmaya hiç girmeden. Bu işte çalışıp, mutlu bir şekilde, ömrümde ilk defa para kazanmaya başlyacağım. Ve ben bu düzeneğin içine girdikten ve stabil bir hayata sahip olduktan sonra, hayatımın kızı ile evlenebileceğim. Dünya üzerindeki bir insanı bir insandan 'istemeyi' çok saçma bulsam da babası sorduğu zaman: '' Oğlumuz askerliğini yaptı mı?'' - Evet! '' Oğlumuzun ne işle meşgul, kızıma bakabilecek mi?'' - Evet! diyebileceğim. Tek bir adım kaldı tek... Tek bir engel. Onu da aştıktan sonra arkası deniz.

Geçen yazımda varlığından şüphelendiğim 'Askerlik Anılarını Anlatma Geni' nin varlığını dünkü maceramda bizzat keşfettim ve artık bundan eminim. Gerekli bilimsel mercilere başvuru yaparak bu buluşumu bütün dünya ile paylaşmayı düşünüyorum. Kütüğü benim gibi Bakırköy olan 3 üniversite 1 lise mezunu arkadaş ile yaklaşık 1.5 saat ayakta sıra beklerken, askerde başımıza gelebilecek şeylerden konuştuk. Hemen hemen hiç susmadık desem yeridir ve dışardan bakan biri bu konuşmalarımızdan bizi yıllar önce askerliğini yapıp gelmiş insanlar sanabilirdi rahatlıkla. Bu konuşmamıza daha sonra katılan, yüksek lisans için üniversiteye vermesi gereken bir belge için sırada bekleyen 30'lu yaşlarda bir abi de benim hipotezimi kanıtlayacak örnekler sergiledi. Matematik ile haşır neşir olduğu için Albay'a matematik dersleri verdiğini ve aynı zamanda kızının da ingilizce ödevlerine yardım ettiğini anlattı. Zaman öldürmeyi bu kadar kolaylaştıran bir gene ben daha önce hiçbir yerde rastlamadım.

Esasında kaçmak için her yolun denendiği Askerlik, yaşayıp yaşayabileceğim en büyük tecrübelerden, en büyük maceralardan biri olacak bence. İnsanlardan dinlediklerim, okuduklarım, bizzat tecrübe ettiklerim beni bu yönde düşünmeye sevk ediyor. Hem de ucundaki ödül bu kadar büyük olunca insan heyecanlanmadan edemiyor işte.

Ve sonsöz olarak tatsız bir haber, 2 sene önce geçirdiğim kıl dönmesi ameliyatını çok yakın bir zamanda tekrar olacağım. Daha tarihi belli değil ama en kısa zamanda. Bir an önce sağlığıma kavuşmam gerekli.

Geri kalan hayatıma, sağlıklı bir şekilde hazırlanmalıyım.

Dakka 1 Gol 1

2009-08-03T19:36:00.003+03:00

Bir günlük askerlik anısına sahibim şu anda. Çok bişey değil ama insan anlatmak istiyor. Belki Türk erkeklerinin genlerinde vardır 'Askerlik anılarını anlatmayı sevme geni' tarzında birşey. Bilemiyorum çünkü benim tanıdığım hemen hemen herkesin çok uçuk kaçık askerlik anıları var. Ve bana baksana yahu, daha başvurunun ilk gününde bir anı yazıyorum, kaldı ki başvurumu tamamlayamadım bile!

Esasında benimki anı anlatımından çok biraz terapi niyetinde yazıyorum. Belki birinin gözü kaya okur da kendine tecrübe yapar. Şimdi öncelikle askere gitmek için başvuru yapacaksanız ve nüfus kütüğünüzün bulunduğu şehirde yaşıyorsanız başka şubeye gitmemenizi şiddetle tavsiye ediyorum. Öğrendiğim kadarıyla kendi nüfus kütüğünün bulunduğu bölgenin askerlik şubesine gidersen işini maximum 2 saatte bitirme şansın var. Ha diyelim ki, çoğu arkadaşımızın olduğu gibi, nüfus kütüğünüz başka bir şehirde... ( memlekette vs. ) Ha işte o zaman elinize bir tebeşir alın ve tahtaya 1.000 kere şunu yazın : '' Zeynepkamil'de Burhan Felek'in yanında bulununan Kadıköy ve Üsküdar Askerlik şubelerinin yakınından bile geçmiycem, geçersem alnımı karışlasınlar! '' Saat sabah 7.30'da bir arkadaşımla beraber sıraya girdik. Daha sonra bizden önce gelenlerin karışıklığı önlemek amacıyla kendi aralarında bir sıra yaptıklarını gördük ve sıraya adımızı yazdırdık. önümüzde yaklaşık 50 kişi falan vardı. 9.30'a kadar hiçbir numara olmadı. 9.30'da kapı açıldı ve önden 10 kişili bir grubu içeri aldılar. aradan bi 20 dakika geçtikten sonra bir 10 kişiyi daha aldılar ve biz baya keyiflendik, ''iyi iyi öğlen olmadan bizde işimizi bitirir gideriz'' hayallerini kurmaya başladık.

İçeri giren o ikinci 10 kişilik gruptan sonra, askerlik şubesinin kapısından 12.30'a kadar tek bir Allah'ın kulu girmedi desem, yalan söylemiş olmam. Arada tek tük çıkanların yerine girenler oldu ama biz çok uzun bir süre demirbaş gibi yerimizde sabit kaldık. İçeriden çıkanların da hiçbiri işini bitirmiş insanlar değildi. Saat 9.30'dan 12.30'a kadar 5 kişi sağlık muaynesinden geçirilmiş! 5 kişi ya.. Biz dışarıda beklerken içeri girmeyi başaran insanlar da (ki bunlar bizim delicesine kıskandığımız kişiler) içeride bir sıra numarası alıp kös kös beklemeye başlamışlar. Bu ağırlığı ve düzensizliği içeride şikayet eden birine komutan '' Ne aceleniz var, Eylül'e kadar vaktiniz var! '' diye bir cevap vermiş. Askerlikte sakın ola mantık aramayın diye bize telkinler yapılırdı bizden önce gidenlerden ama el insaf yahu, daha başvuruda bile başlıyor mu bu mantıksızlıklar dizisi?

Biz sırada kah sisteme, kah bu rezalete söverken ve sıradaki çok insan sigara üstüne sigara içerken askerlik şubesinin komutanı dışarı çıktı. kapı önünde bizlerle konuşan iyi kalpli ama biraz cahil olan askerler hemen hazırola geçtiler ve komutan önce onları sonra bizleri fırçaladı.

Öncelikle medeni insanlar olmamızı istedi ve yerlere atılan izmaritleri tek tek toplayıp çöp kutusuna attırdı! İlk mıntıka temizliğimi de yine bugün yapmış oldum yani anlayacağınız!

Sabahın köründe kapının önünde olan ve üstte bahsettiğim listeyi organize eden ve kapıdan içeri giren ilk grupta bulunan beyaz gömlekli çocuğun 12.30'da şubenin tatile girmesi nedeni ile dışarı çıkması ve işini halletmenin baya bi uzağında olduğunu öğrenmemle beraber arkadaşlarımla beraber orayı terk ettim. İşin kötüsü ben 13.00'de bu işlemlere devam edecek olan şubenin kapısında hala bi 50 kişilik daha grup beklemekteydi.

Bu günü böyle heba ettim sonuç olarak. Mantıklı davranıp, kütüğümün bulunduğu Bakırköy Askerlik Şubesi'ne gideceğim çarşamba günü. İkinci askerlik anılarımın oluştuğu bugünden sonra da izlenimlerimi sizlerle paylaşırım a dostlar.

Bugün 3 Ağustos 2009. Babam'ı kaybettiğim günün 3. yıl dönümü. Yıllar çok çabuk geçiyor ve ben hala Ağustos'tan, ama özellikle 3 Ağustos'tan nefret ediyorum. Ne zaman bahsi açılsa ağız dolusu küfürler ediyorum 3 Ağustos'a ve Marmara Üniversitesi Hastanesine. Vaktim, takatim ve kuvvetim olsa size Marmara Üniversitesi Hastanesi'ne de gitmemeye ikna eder sizi devlet hastanesinden tiksindirir duruma gelirdim ama, detay detay analtarak o günleri tekrar yaşayabilecek güce sahip olduğumu sanmıyorum. Size tek söyleceğim şey, eğerki bir gün maddi ve sağlık durumum çok kötü olursa... özel hastaneye verecek param olmazsa, yatağımda huzurla ölmeyi bekleyeceğime yemin ederim. Marmara Üniversitesi Hastanesi veye bilimum devlet hastanesinin kapısından bile geçeceğimi sanmıyorum.

Ne güzeldi.

2009-08-02T00:29:00.003+03:00

Etrafımdaki bir çok kişi iş bulmaya başladı. Bu esasında hem çok güzel hem de biraz iç burkan bir detay benim için. Lise çağlarında aynı gerizekalı sınavlara girdiğim, tenefüste aynı sıralarda oturup çocuk çocuk muhabetler ettiğim insanların artık iş mülakatlarına girdiğini görmek, bu mülakatlardan başarıyla çıkıp gerçek hayata adım attıklarını öğrenmek bana tarifi belirsiz bir gurur duygusu veriyor. Esasında çok saçma biliyorum, sanki onların bu başarısında bir payım varmış gibi... Ama çok uzun senelerden beri içinde bulunduğumuz ortak bir mücadelenin sonuçlarını görmek beni mutlu ediyor. Başardık, başarıyoruz ve başarmaya devam edeceğiz.

Dün ilk defa 'süslü' bir berberde saçlarımı kestirdim. Hiçbir zaman berberde çok uzun vakit geçiren, saçlarının şekli hakkında 10 dakikadan fazla düşünen bir insan olmadım fakat neden insanların Kırıktarak veya ne biliyim işte öyle pahalı kuaförlere gidip o kadar para saçtıklarını anladım sanırım. Normal berberimde açılış cümlesi olarak 'nasıl olsun?' ile başlayan konuşma '3 numara yapalım' veya 'düzeltelim' ile devam ederken bu sefer süreç ortamdaki bir çırağın saçlarımı lavaboda beni geriye doğru yatırıp uzun uzun yıkamasıyla başladı. O ıslak saçlarla berber koltuğuna oturup şebel suratıma aynada bakarken berberim ( ki kendisi daha önce Hilton'da çalışmış gerçekten iyi bir berberdi ) 'aa saçlarına hiç iyi bakmamışsın bak ne kadar kepek olmuş, ben bu saçın bütün kabarıklığını alayım, fakat uzun kalsın, sana uzun saç gider ne dersin?' gibi bir soruyla beni başbaşa bırakmıştı. O an bu durumda olan her insan gibi bende 'evet evet tabi olur öyle yapalım' diyerek aynadaki şebel suratıma bakmaya devam etmekteyken berberim eline aldığı ustura ile saçlarımı kesmeye başladı. Yıllardır karşılarında makas görmeye alışmış olan kah kepekli kah kırıklı saçlarım bu işe oldukça şaşırmıştı. Ben ise, açık konuşmak gerekirse bu ilgiden memnun kalmıştım ve kendimi daha iyi hissetmeye başlamıştım bile! Sonunda berberim yeni saç modelim ile beni ' saçlarını her akşam yıka, 1.5 ay sonra göreyim seni' diyerek ve arkasına ismini yazdığı bir kart viziti elime tutuşturarak uğurlarken ben, sadece 'hayırlı işler' diyerek çıktığım eski berber tecrübelerimi tamamiyle geride bırakmıştım.

Bununla birlikte, içinde bulunduğum ruh halinden sıyrılmamda, eve dönüş yolunda benimle çok benzer hayat tecrübeleri (ne yazıkki) yaşamış bir dostla kahve içmenin de etkisi yok dersem yalan olur. Kendimi bazı konularda 'tek' hissetmemin ne kadar yanlış olduğunun farkına vardım. Fakat emin olduğum bir şey var ki o da herkesin bu hayatta yanlız olduğunu kabul etmesi gerektiği ve bu doğrultuda haraket etmesi gerektiği. Hayatımızın yeni dönemi, başlmaka üzere bile değil artık, başladı.

Bu doğrultuda, yarın sabah kalktığımda saçlarımı jöleleyeceğim, güzel bir tshirtümü giyip vesikalık fotoğraf çektirmeye gideceğim. Zira sonu kışlada biten yol pazartesi sabahı saat 8'de askerlik şubesinde başlayacak benim için. Ortaokula başladığım sabah babamla beraber bir fotoğrafçıya gidip fotoğraf çektirdiğimizi hatırlıyorum. Gri okul pantalonumun altında bembeyaz çoraplarımın ortada olduğu ve şebek gibi sırıttığım bir fotoğraf. Ve şimdi yarın, askere gitmek için başvuruda kullanacağım fotoğraflardaki ben. O çocuk, bu günleri düşünmüş müdür acaba ?

Düşünse bile kesin ' Asker olucam, düşmanı kovucam ' demiştir. Herşeyin oyun olduğu zamanlar, ne güzeldi.

Ne güzeldi.

Biz de öldük...

2009-07-31T02:31:00.011+03:00

Bazen ne oluyor bilmiyorum ama, ortada hiçbirşey yokken Kazım Koyuncu'yu özlüyorum, bu gece olduğu gibi. Ölümünü düşünüyorum oturup saatlerce. Neden öldü ki, ölmeseydi keşke diyorum. Onun için yazılan yorumları okuyorum ekşisözlük'de. İlk sayfadan okumaya başlayınca hastalığının duyulduğu ilk günlerden ölüm haberinin alındığı güne kadar yazılanlar kahrediyor insanı, boğazınız düğümleniyor ister istemez.

Ölmeden önce tek bir şarkısını bile dinlememiş bir insanım ben halbuki. Bazıları bunu iki yüzlülük olarak yorumluyor, 'ölmeseydi bu kadar ünlü olmazdı, öldü diye millet işte .. ' bilmemne bilmemne. Bence sadece Kazım Koyuncu'nun söylediği şu sözler bile onun bir şarkısını dinlemeniz için yeterlidir ve onu ölmeden önce mi yoksa ölmeden önce mi sevmeye başladığınızın zerre kadar önemi yoktur. Birşey güzelse, her zaman güzeldir:

"Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük. Savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya."

Sevdiğim insanların ölümleri, hep kendimi değersiz hissetmeme neden oluyor. Bilmiyorum. Yaşamak gelmiyor içimden. O yüzdendir ki ben herkesden önce ölmek istiyorum. Benden önce ölen bütün sevdiklerim bundan memnunmudurlar peki ? Seçme şansı versek bunu değiştirmek isterler miydi?

Ölüm çok acaip birşey ya. İnsan hayatında kimsenin hakkında hiçbirşey ( ama hiçbirşey ) bilmediği ve üzerinde bu kadar çok konuştuğu başka birşey var mıdır acaba?

Hiç sanmıyorum.

Herşey olur

2009-07-30T01:56:00.002+03:00

Tüp bebek teknolojisinin o kadar ileri bir noktaya geldiğini duydum ki, ağzım bir karış açık kaldı. Öğrendiğim kadarıyla, sperm ayıklama yöntemi kullanarak sahip olmak istediğiniz çocuğun göz rengine kadar belirlemek sizin elinizdeymiş. Ve hatta daha da iler giderik, bilimsel olarak kanıtlanmış olan bazı yöne eğilimlerin oluşmasını sağlayan genlerin de ayıklanması mümkünmüş. Mesela anne ve baba da genetik olarak bir kalp rahatsızlığı mevcut ise, bu genler tüp bebeğin oluşum aşamasında ayıklanarak çocuğun bu tarz bir riske sahip olmadan dünyaya gelmesi sağlanabiliyormuş. ( Çocuk hayvan gibi her gün fast food falan yerse tabi kalp damarları tıkanır burada bahsedilen genetik olan bozuklukların giderilmesi )

Bu bilgileri edindikten sonra hayal kurmaktan kendimi alamadım. Bilimin o kadar çok ilerlediğini hayal ettim ki, mesela düşük nüfuslu bir kuzey ülkesinin, gelecekteki üç kuşak cocuklarını bu tarz bir üretim ile dünyaya getirdiklerini hatta ve hatta genlerle oynayarak üstün zekalı bir ırk geliştirebileceğini ve bu ırkın da dünyaya hükmedeceğini düşündüm.

sonra da gevrek gevrek gülere ' amerika var abi hayatta izin vermez ' dedim. Ne de olsa Türk'üm. nıhahaha. 'Herşey olur da bizden bi bok olmaz arkadaş' da dedim hatta.

Ağustos

2009-07-26T00:20:00.002+03:00

Geçen hafta annem 10 günlüğüne yazlığa gidip de beni evde tek başıma bıraktığı zaman, kendimi baya bi yalnız ve terk edilmiş hissetiğimi itiraf etmek istiyorum. Üniversite mezunu bir insanın ağzından çıkmaması gereken sözler bunlar biliyorum. Ama evde sizinle ilgilenen biri olmasına 22 yıl boyunca alışmışsanız, bu tarz kısa süreli tecrübeler pek hoş geçmiyor. Bu yüzden Amerika modelinin çok doğru ve gerekli olduğunu düşünüyorum. Üniversite'ye gidip de hala ailesi ile yaşayanlara sosyal yönden gelişmemiş, ve ciddi problemleri olan insanlar olarak görüyorlar. Bizde ise ister kız olsun ister erkek, çoğu ailede çocuklar yuvadan ne kadar geç uçarsa uçsun o kadar iyi anlayışı hakim. Kuşların yavrularına uçmayı öğretmek için yuvadan atmaları sistemi bence daha doğru olan. İyi veya kötü kendi ayaklarımız üzerinde daha rahat durmalıyız.

Gerçi öyle ser sefil olmuş bir durumum yoktu, yalan söylemiyorum, açık açık konuşuyoruz şurada. Benim asıl keyfimi kaçıran kocaman evde yapayalnız olmak. Terkedilmişlik hissi. Sevdiceğin de İstanbul dışında sayılabilecek bir yerde fiilen 'mahsur kalmış' olması ile beraber, evin duvarları üstüme üstüme gelmeye başladı. Kaldı ki üniversiteden yeni mezun olmuş bir insan için en tehlikeli olan günlerin içinde bulunuyorum. Depresyon ile sağlıklı ruh hali arasındaki çizgi, bir sicimden daha ince.

Maddi sıkıntılar, gelecek kaygıları, sevdicekle elde olmayan nedenlerden dolayı görüşememek ve bunun gibi bir çok derdin üst üste gelmesiyle perspektif algımın kaybolması yetmiyormuş gibi, ağustos geliyor, ağustos yaklaşıyor.

Mutfaktaki takvimden her yaprak kopardığımda bir gün daha yaklaşıyor. Çok bunalıyorum çok. Neden yüksek sesle söylemiyorum? Başkaları beni zayıf görür diye mi acaba? Umrumda mı peki bu gerçekten?

Ya..

Ben Babam'ı çok özlüyorum. Yıllardır çok özlüyorum. Ve içine düştüğüm her problemde, her sorunda 'Keşke Babam şimdi burada olsaydı, hiç böyle olmazdı' diye düşünüyorum. Daha sonra Babam'la hiç karşılıklı yapamadığımız şeyler geliyor aklıma. Kördüğüm gibi aslında, bir yerden başlayınca, depresyona girmeden çıkmanın imkanı yok.

Mesela ben, Babam'la beraber hiç üniversite mezunu bir birey olarak karşılıklı oturup konuşamadım. Gelecek hakkında, ciddi ve gerekli olan konuşmaların hiçbirini yapamadım. Bana yol göstermesi için gidip ona danışamadım.

Bu yüzden kendimi eksik hissediyorum.

Ağustos'tan nefret ediyorum.

iyi de...

2009-07-21T00:08:00.001+03:00

ben hiç böyle hayal etmemiştim.

21. Sayfa

2008-12-11T15:29:00.002+02:00

vizeleri bitirmek, sevinmek, wagamama'da yemek yemek, mutlu olmak, eve gitmek, üzülmek, içinin burkulması, mutsuz olmak, mutsuz kalkmak, okula gitmek, derslere girmek, birşey yok demek, neşelenmek, gülmek, sevmek-çok sevmek, yine mutlu olmak, sonra yine mutsuz olmak, bayram tatiline gitmek, mezarlıkları ziyaret etmek, mutsuz olmak, özlemek-çok özlemek, konuşmakla susmak arasında kalmak,

sonra susmak, susmak, hep susmak.

20. Sayfa

2008-11-27T10:10:00.004+02:00

Yağmurun çok güzel yağdığı, üzüntüden çok huzur verdiği ender sabahlardan biriydi. Uyanmasına rağmen yataktan çıkmamıştı. Gri rengin hakim olduğu odasında kalkıpta yeni bir güne başlamak için gerekli motivasyonu bulamıyordu. Bunun yerine, çarşafı yorganı birbirine girmiş yatağında dönüp durmayı tercih etti. Kafasını yastıktan kaldırıp masanın üzerindeki saate baktı. Beklediği kişinin şu dakikalarda kapıyı çalması gerekti. Kafasını tekrar yastığına gömdü. Yastığı bütün gece deliksiz uyumasından dolayı kafasının şeklini almıştı, sıcacıktı. Kapı çaldı. Yataktan kalktı ve kapıya doğru yürüdü. Koridorda serin bir rüzgar esiyordu. Ya da en azından o, koridorda yürürken üşüyordu. Otomatiğe bastı ve kapıyı araladı. Mutfak camının önüne yağmur damlaları vuruyordu ritmik bir sesle. Ayak sesleri yankınlandı apartmanın içinde. Küçük ayaklardı bunlar, seslerinden belliydi. Sonra kapı aralandı ve kız içeri girdi. Küçük pembe şemsiyesini köşeye koydu ve botlarını çözmeye başladı. Merhaba bile demeden içeri yürüdü çocuk ve yatağına yattı. Yatak sıcaktı. Botlarını çıkardıktan sonra kızda onun peşinden odaya yürüdü. Suratı düşmüş, içi burkulmuştu. Yatağın köşesine oturdu ve sırtını duvara dayadı. Camdan dışarı bakarken, alt dudağı belli belirsiz titriyordu. "Bir merhaba bile demiyecek misin?" dedi gözlerini camdan ayırmadan. Çocuk "Merhaba" dedi o da kafasını yastıktan kaldırmadan, gözlerini tavandan ayırmadan. "Beni artık sevmiyorsan söylemelisin. Böyle kaba davranmana gerek yok" derken gözleri dolmuştu bile. "Seni ne kadar sevdiğimi çok iyi biliyorsun" dedi ve yataktan doğrularak yanına oturdu, sırtını duvara verdi. Kızın gözlerindeki rimel siyah bir şerit gibi yanaklarından iniyordu. " O zaman böyle yapmamalısın. Kavga ettiğimiz bir akşamın sabahında hem beni yanına çağırıp sonra da yoksayıp bir merhaba demeden gitmemelisin. Ben sana böyle yapmıyorum" dedi. Suratını ellerinin arasına aldı. Küçük bir kızken de aynen böyle ağlardı. Çocuk kolunu omzuna attı ve başını göğsüne yaslamasını sağladı kızın. Camdan dışarı baktı. Yağmur hiç hızını kesmemişti ve rüzgar gülü delicesine dönüyordu. Kafasını kızın başının üzerine yasladı. Gözlerini sımsıkı kapadı ve o da ağlamaya başladı. "Ben seni çok seviyorum, bunu sende biliyorsun." diye tekrarladı. "O zaman neden ağlıyorsun?" diye sordu kız. "Ağlamak, o kadar da huzurlu ve o kadar da ihtiyacım olan birşeydi ki.." diye cevap verdi cocuk, "ve sen tanıdığım insanlar arasında, en güzel ağlayansın" diye ekledi. İkisi de sarıldılar sonra. Birbirlerinin suratlarına, şişmiş gözlerine bakıp kahkahalarla gülene kadar sessiz sessiz ağladılar.

19. Sayfa

2008-11-16T13:58:00.006+02:00

Garson bizim masaya yaklaşmaya başladığında, ben yine her zamanki gibi panik olmuştum. Önüme ne zaman bu kadar çok seçenek konulsa, karar vermekte zorlanır ve masada en son sipariş veren kişi olurdum. Kaldı ki bu sefer gergin olmam için bir neden daha vardı, masanın benim oturduğum yere göre sağ çaprazında oturan o, yani Hande. Yine çok güzeldi ve yine çok güzel bakıyordu. Ben bana bakmasını istiyordum ama o kah vitrindeki dondurmalara, kah yoldan geçen insanlara bakıyor, bazen de kafasını çevirip yanındaki arkadaşıyla, Nihal'le konuşup gülümsüyordu. Ah, ne kadar da güzel gülümsüyordu.

Herkes siparişini verdiği için, ben elimde menü ile kalakalmıştım. Garson bezmiş bir şekilde elinde not defteri ile bana bakıyordu. Beni tanısa, eminim ki bana hak verirdi çünkü ben o anda hem Hande'yi etkilemek için güzel bir cümle, enteresan bir konu bulmaya çalışıyor hem de neli dondurma yesem diye düşünüyordum. Artık sırf garsonun değil de, bütün masanın gözleri benim üzerime çevrildiği zaman ben düşünmeye son verdim ve yenilmiş bir edayla "limonlu ve çilekli istiyorum" dedim. Camdan sokağı seyreden Hande güzel gözlerini bana döndürdü ve "aa limonlu! Çok severim!" dedi. O an, gerçekten heyecandan bayılabilirdim.

Masanın başında, sevgilisi Nihal'le oturan Kemal "Limonlu dondurma mu olur ya! Ekşi oğlum ekşi, dondurma dediğin tatlı olur" diye bana takılmaya başladı. Ben manasız biçimde sırıttım. Hande "Hiç limonlu dondurma yemediğin nerden de belli!" diye çıkıştı ona. O andan itibaren hayatımın sonuna kadar favori dondurmamın limonlu olacağından fazlasıyla emindim. "Abi bekle garson getirsin, bir kaşık veririm hastası olursun bir daha başka dondurma yemeye tövbe edersin!" dedim, abartının dibine vurduğumun farkındaydım ama kendime engel olamıyordum. Garson dondurmalarla masaya geldi ve herkes kaşıklarına sarılıp dondurmalarını yemeye koyuldu. Masada "Aa o neli?" "Şundan alıyorum biraz" "Asıl vişneliyi kadıköyde bir yer var orası müthiş yapıyor" gibi cümleler havada uçuşuyordu. Ben yine kafamda, Hande'ye limonlu dondurmamdan bir kaşık teklif etmek için gerekli olan en mükemmel cümlenin ne olduğunu bulmaya çalışıyordum, gözlerim tabağıma kilitlenmiş durumdaydı. Ben karar vermeye çalışırken, Hande bir anda sandalyesinden yükseldi kaşığını tabağıma uzattı ve limonlu dondurmamdan bir kaşık alarak ağzına götürdü. Kafamı kaldırıp Hande'ye baktığımda bana gülümsüyordu. Ben suratımdaki şaşkın ifadeyi silmeye çalışıyordum. "Mmm, çok güzelmiş" dedi. Güzel gülümsemesi dudaklarına o kadar yakışıyordu ki, Boticelli'nin Aphrodite'inin bile bu kadar güzel gülebileceğine ihtimal vermiyordum. Abartıyorum zannedeceksiniz ama, gerçekten çok güzel gülümsüyordu, çok.

Dondurmalar bittikten ve sıcak sular da içildikten sonra, kalkma zamanı gelmişti. "Haydi kalkalım sinemaya geç kalıcaz, daha hangi filme gideceğimize bile karar vermedik" dedi Kemal ve hesabı ödemek için kasaya yöneldik. Ben ve Nihal geride kalmıştık. Nihal bana yaklaştı ve "Artık bir hamle yapsan diyorum, 40 pare top atışı mı bekliyorsun!" dedi. "Dur dur, duyacak şimdi! söyleyeceğim sık boğaz etme! En doğru anı bekliyorum!" diyerek yanından uzaklaştım. Kemal, Nihal ve Hande kapının önüne çıkmışlardı. Ben hesabımı ödedim ve gruba katıldım. Yazdan kalma havalar artık tükenmişti ve kışın habercisi acı bir soğuk İstiklal'de esiyordu. Kafamda okuduğum şiir kitaplarından, öykülerden, romanlardan binlerce cümle uçuşuyordu fakat ben, tabiki karar veremiyordum. Sinema'nın kapısına geldiğimizde durup hangi filme gideceğimizi tartışmaya başladık. Hande Nihal'le konuşuyordu. Ben Hande'ye bakıyordum. Bakışlarımı üzerinde hissetmiş olacak ki, kafasını çevirdi ve bana baktı, gülümsedi. Ben karar vermeye çalışmaktan sıkıldım ve ona doğru yaklaşıp dudaklarından öptüm.

Dudaklarında enfes bir limon tadı vardı.

18. Sayfa

2008-11-10T17:55:00.003+02:00

Ne doğalgaz zammı, ne "Amerika çökecek, 2010'da Üçüncü Dünya Savaşı çıkacak!" diye tee yıllar öncesinden kehanette bulunmuş, fena tırstıran kahin teyze, ne de aynı güne sıkıştırılmış bir midterm ve bir sunum... Hiçbirinin zerre kadar önemi yok şu anda.

Kadıköy, Mabed ve Ben..
Mutluyum.

maç sonu oturdum düşündüm. geçmiş 6.11.2002'den beri stadda izlediğim bütün derbileri düşündüm. duygulandım. hatıralar sardı 4-1 yanımı.

17. Sayfa

2008-11-07T00:46:00.005+02:00

Daracık pis merdivenlerden çıktı. Kapının üzerindeki pirinç isim tabelası düşmüş tek çivi üzerinde sallanıyordu. Bu yüzden kapıyı vurmak yerine zili çalmayı seçti. Kapıyı hayattan bezmiş gibi gözüken siyah kazağı ve siyah bir gözlüğü olan kız açtı. Cansız bir sesle, "Beyaz Sayfa kliniğine hoşgeldiniz doktor birazdan sizinle olacak lütfen bekleyin" dedi. Odaya girdi ve her seferinde ilk defa görüyormuş gibi okuduğu dergilerden birini alıp okumaya başladı. Yoksa gerçekten ilk defa mı görüyordu? Buraya o kadar çok gelmişti ki tam emin olamıyordu. Yaklaşık 20 dakika bekledikten sonra muayne odasından yanında bir hastayla çıktı ve bekleme odasından geçerek hastasını kapıya kadar geçirdi. "Bu akşam rahat uyuyamıyabilirsiniz ama bu tamamen normal, bir sorun olursa yarın beni arayın, kartımı cüzdanınızın iç cebine koydum" dedi ve kapıyı kapattı. Kafasını bekleme odasındaki kanapeye çevirdiğinde onu gördü. "Ooo, hoşgeldiniz 2 ay içinde 4. kez burdasınız, bu alışılmadık birşey" dedi ve güldü. Adam gülmedi. "O kadar oldu mu gerçekten ya?" diye içinden düşündü. "Muaynaneye geçelim orda konuşuruz dedi." Çok net olmasada resepsiyonist kızdan hoşlanmadığını hatırlamıştı. Ya da böyle birşey hiç yoktu ama o an öyle gelmişti. Emin olmaktan vazgeçeli çok olmuştu. Muaynanenin kapısını kapattılar. Doktor masasına geçti. " Bu sefer sorun nedir acaba?" dedi. "Mutlu değilim. Olamıyorum. Kız arkadaşım beni terk etti. Hayatta hiçbirşeyi başaramayacağımı düşünüyorum" dedi yere bakarak. "Kısa sürede bu operasyonu tekrarlamanın yan etkileri olabilir, bir kaç test yapabilirim ama karar yine sizin tabiki" dedi doktor. Adam kafasını yerden kaldırdı ve doktorun suratına baktı. Bir kaç saniye bu beyaz saçlı ve çerçevesiz gözlüklü adamı süzdü, birşey hatırlamaya çalışıyor gibiydi. "Yanlış hatırlamıyorsam buraya ilk geldiğimde, para dışında hiçbirşeyle ilgilenmediğinizi söylemiştiniz" dedi ve ardından ekledi, "Yan etki falan değil. Sorun bende. Ben mutsuzum ve ben yetersizim ve hayatımı sevmiyorum. Düzgün düşünemiyorum. Kazandığım parayı her gün başka bir barın köşesinde eritip, sabaha aynı mutsuz hayata ve aynadaki aynı mutsuz görüntüme uyanmaktansa, bu işi tek seferde bitirmek istiyorum" dedi ve ekledi "Gerçi bunları zor da olsa hatırlayabildiğime göre çok da iyi bir iş çıkardığınız söylenemez, ama kahretsinki param sadece sizin gibi kaçak iş yapanlara yetiyor" Gerçekten de doktor, adamın suçlarcasına yaptığı bu konuşmaya hiç aldırmamıştı. Aksine ekstra iş çıkmadığı için mutlu bile olmuştu. İlgilendiği tek şey paraydı. Adam hasta koltuğuna oturdu. Doktor kirden rengi siyaha dönmüş olan kabloyu yerden alıp adamın ensesine sabitledi. "Komple format atıyorum?" dedi. "Evet, sadece en temel şeyler kalsın. Türk olduğumu, 42 yaşında olduğumu İstanbul'da yaşadığımı ve adımın Celal olduğunu, bilirsiniz işte çocukluk anıları falan.. Temel şeyler" dedi adam. "Yani bütün o yabancı dilleri, yurt dışı eğitiminizi falan bu sefer istemiyor sunuz? Bunları temelli silersem geri dönüşü olmaz biliyorsunuz?" diye sordu doktor, çok da umursamıyordu aslında. "Hiçbirşeyi istemiyorum, belki bu sefer gerçekten mutlu olurum" dedi. Doktor belli belirsiz, "keyif senin, para senin" dedi ve düğmeye basmak için duvara doğru yöneldi. "Ha yanlız, Yann Tiersen'i çok sevmek istiyorum, formatladıktan sonra onları atarsan sevinirim" dedi, "hayat bir fon müziği olmadan çekilmez". Anladık manasına gelircesine kafasını salladıktan sonra doktor düğmeye bastı. Büyük çok parlak bir ışık. Gözlerini açtığında yatağındaydı. İçeriki odadan Summer 78 ' in notaları duyuluyordu. "Ne güzel bir müzik bu!" diye düşündü ve yataktan kalktı.

Evet bende "Eternal Sunshine of the Spottles Mind" seyrettim. Evet bende etkilendim. Evet bende hayata format atmak hayali kurdum.

16. Sayfa

2008-11-05T16:38:00.006+02:00

Dün gece sabaha kadar cnnpolitics.com adresinde, Amerikan başkanlık seçimi sonuçlarını bildiren mavi ve kırmızı eyaletlerle dolu bir haritayı seyrettim. Barack Obama, baştan sona yarışı önde götürdü ve California ve Florida'nın sonuçları açıklandığında 297 delegeye ulaşmış ve Türkiye saatiyle 5.30 sularında başkanlığını ilan etmişti. Yanlış bilmiyorsam, Amerikan tarihinde katılımın en yüksek olduğu bu seçimlerde, halk hem senatoyu hem temsilciler meclisini hem de Beyaz Saray'ı Demokrat'lara emanet etti.

Etrafımda ve sokakta konuşulan ve bizzat şahit olduğum konuşmalar, "ABD zenci bir başkan seçmez abi" ortak noktasında birleşiyordu seçim öncesinde. Yıllardır insanların zihinlerinde yer etmiş bu düşüncenin en güzel örneği, ekşi sözlük'te yaklaşık 7 yıl önce açılmış olan "bir zencinin abd başkanı olması ihtimali" başlığında görülebilir. Eminim ki teker teker bu insanlar ile konuşmuş olsak siyahi bir insanın ABD başkanı olması ile ilgili sorunu olan birine rastlamazdık fakat bu yerleşmiş "stereotype" ı espiriler ile de olsa devam ettirmek, 21. yüzyılda bile bir siyahi adayın ABD başkanı olmasını şaşkınlıkla karşılayan bir kitlenin mevcut olmasına neden olmuştur.

"Barack Obama çok nitelikli bir başkan adayı olabilir, hatta bence olsun bile, ayrımcılık ortadan kalksın ama Amerika'da bir zenciyi başkan yapmazlar abi, yap-maz-lar" şeklinde halk arasında dile getirilen düşüncenin halk arasında kaldığı düşünülebilir fakat, Türkiye'de çıkan gazetelerinin manşetleri de bu düşünceleri yansıtan ibareler barındırıyor. ( örnek olarak, bugünkü Star gazetesi ve Sözcü gazetesi gösterilebilir) Yani söylemek istediğim, Harward Hukuk Fakültesi'nden mezun olan ve uluslararası ilişkiler dalında ihtisas gören bir adayın başkanlığı söz konusu olduğunda, öne çıkartılan ve şaşırtıcı olarak altı çizilen hususun ten rengi olması bence şaşkınlıkla karşılanması gereken bir durum. Şahsen ben ilk sayfalarda Barack Obama'nın getireceklerini, 8 yıl süren Cumhuriyetçiler'in iktidarından sonra Demokratlar'ın dünya barışına nasıl katkıda buluncaklarını okumayı beklerken, ten rengine yapılan bu vurguyu oldukça gereksiz buluyorum.

Bu yorumu yaparken, tabiki bu olayın ABD tarihinde bir ilk olması nedeniyle bu kadar vurgulandığı gerçeğini yadsımıyorum fakat, çok uzun süredir süren bu seçim sürecinde, Obama'nın ten rengi hakkında yaplıabilecek bütün yorumlar yapılmış ve Obama'nın siyahi olduğu herkes tarafından anlaşılmış durumdaydı zaten ( :P ) ve seçimin sonuçlandığı gün bile ten renginden manşet çıkarmak ne kadar doğru bilemiyorum. "Zencinin zaferi" gibi bir başlık yerine "Demokratların zaferi" gibi bir başlık, bana göre her açıdan daha doğru olurdu.

Barack Obama'nın ABD'nin yeni başkanı olması, bu "stereotype"ın kırılmasında ve toplumdaki ayrımcılığın azalmasında önemli bir rol oynayabilir. En azından, Obama'nın görev süresinin dolmasından sonra gerçekleşecek olan seçimlerde bir siyahi senatörün adaylığı, yaşadığımız süreç kadar şaşkınlıkla karşılanmaz ve bu da yaşadığımız dünyayı daha yaşanılabilir bir hale getirebilir.

Umarım ileriki yıllarda, siyahi vatandaşların yakaladığı bu şansı, Demokrat Parti başkan adayının seçildiği süreçte yine benzer tarzda düşünce tarzı ile mücadele etmek zorunda kalan kadınlar da yakalar. Hatırlarsanız Hilary Clinton'ın adaylığı söz konusu olduğunda "Kadın bir ABD başkanı olmaz abicim, seçmezler" muhabeti, kulaklarımızı bayağı meşgul etmişti.

son olarak; obama güzel. obama datlı.

15. Sayfa

2008-11-04T23:14:00.007+02:00

Sabah uyandım. Kahvaltımı ederken haberturk.com ve ensonhaber.com gibi sitelerden günün ilk haberlerini okuyordum ki gözüme "Camide ATATÜRK provokasyonu" başlıklı haber çarptı. Çayımı yudumlarken, camide 29 Ekim nedeniyle okunan hutbede Atatürk ve Şehitlerimize dualarını gönderen bir imam ve ona "Allah düşmanlarının adını, Allah'ın evinde anma!" şeklinde çıkışan bir adamı okudum. Sayfayı aşşağı çekmeden önce, halkın bu başkaldırı ile galeyana gelip imama tepki verdiğini düşündüm ve üzüldüm. Fakat sayfanın aşşağısında, camideki halkın tam tersine şekilde davranıp bu çıkışı yapan insanı linç etmeye giriştiklerini, adamın da bundan şans eseri oradan geçen polisler tarafından kurtarıldığını gördüm. Bu çok normal tepki bile, o kadar hoşuma gitti, o kadar memnun etti ki beni... İnsanların verdiği bu tepkiye "çok normal, olması gereken de bu zaten" diye bakmak yerine bundan mutluluk duymak, içinde bulunduğumuz durumdan ve gittiğimiz yönden ne kadar memnunsuz olduğumu göstermeye yeter diye düşünüyorum. Sivas'ta Madımak Oteli'nin tekbirler eşliğinde yakıldığını gördüğüm zaman koltukta oturan annemin arkasına saklandığımı hatırlıyorum. Korkutucuydu gerçekten. Fakat böyle bilinçli insanların hala var olduğunu görmek çok güzel.

Şimdi farkettim de, her ne olursa olsun bir insanın linç edilmesinden memnuniyet duymak da çok sağlıklı bir aklın ürünü olmasa gerek.

Ülkece rehabilitasyon'a gitsek aslında, kafa izni alsak.. ne güzel olur.

Bu sağlıksız düşünce modeline örnek bir ikilemi de eve dönüş yolunda yaşadım. Amcamın doğum günüydü ve ona telefon açmak için, 100'lük telefon kartımla meydandaki bir kulübeye girdim. Telefonun içinde bitmiş ve bittiği için makinanın içerisinde bırakılmış bir kart gördüm. Çıkarma k için elimi attım, ardından duraksadım. "Ya acaba bu bir bomba olabilir mi? Ya bu bir tuzaksa? Ya ben bu kartı çektiğim anda bu telefon havaya uçarsa?" gibi "über" paranoyak bir düşünce ile dolup taştım. O klübeden çıkıp bir yandakine gittim ve amcamla oradan görüştüm.

Korku toplumunun esiri olmuş bir birey olup çıktım gerçekten. Çok korkutucu.

? Sayfa

2008-11-03T03:18:00.003+02:00

Pencereleri açtım. Işık gözümü aldı. Odaya güneş girince her tarafın toz içinde kaldığını gördüm. İçeri gittim yüzümü yıkadım. Koltuğa oturup açık camdan dışarı baktım. Hep böyle camı olan, taş duvarlı bir evde oturmak istediğim aklıma geldi. Durup düşündüğüm zaman panjurlar "Açık kalsın" deyiverdim. Hiç kimseye de birşey açıklamak zorunda değilim. Hiç kimseye de bir şey söz vermiyorum.

açık kalsın kalsın.. iyidir.. kalsın evet..

Onüçüncü Sayfa

2008-06-06T10:25:00.001+03:00

Final döneminin son iki sınavını aynı güne, bu güne sıkıştırmışlar. İçimde hem büyük bir mutluluk büyük bir özgürlüğe kavuşma hissi var. Bunun yanında dün gece saatlerce denememe rağmen adam gibi istediğim gibi çalışamadım, konsantre olamadım bende sonunda Sınavlara muse'un "citizen erased" şarkısıyla hazırlanmaya başladım. sadece bu şarkıyla ama, başka hiçbirşey yapmadım.

çok büyük etkisini gördüm.

biraz önce ilk sınavdan çıktım, Theories of International Relations dersinin finalinden. Çıkar çıkmaz da bu yeni bulduğum tekniği sizlerle paylaşma ihtiyacı hissettim.

12.30 da ikinci sınava giricem, 14.30 dan sonra özgür bir insan olucam. beni o saaten sonra aramayın, arasanızda bulamazsınız, bulsanız bile o bulduğunuz salak salak sevinç çığlıkları ve "ehere mehere" sesleri çıkartan kişinin ben olduğuma inanamyabilirsiniz.

sınavlar bitsin. kızarkadaşıma kavuşayım, onunla saniyelerimi,dakikalarımı,saatlerimi,günlerimi,haftalarımı,aylarımı kesintisiz bir şekilde geçireyim ve bütün bunlar olurken arkada Muse çalsın.

Hep Muse çalsın.

Evet, bu kadar.

for one moment i wish you'd hold your stage with no feelings at all open minded i'm sure i used to be so free.

Onikinci Sayfa

2008-05-25T14:17:00.004+03:00

Okuldan çıkıp da Barbaros Bulvarı'na doğru yürürken sağda Eski MEF Dershanesinin kitaplarını satan dükkanı geçtikten sonra, küçük karanlık bir dükkan var. Ne sattığı hakkında en ufak bir fikrim bile yok. Hatta birşey satıp satmadığını bile bilmiyorum. İçeride hiçbir insan bile görmedim. Ama ne zaman geçsem vitrinde, camın hemen önünde küçük bir halı parçasının üzerinde yatan bir kedi görüyorum. Ya uyuyor, ya geriniyor ya sırt üstü yatıp kendi kendine oyun yapıyor ya da oturan boğa misali oturup sokaktan geçenleri seyrediyor, gözlerini ağar ağar açıp kapatıyor.

Hayatımda benden çok daha iyi hayat standartlarına sahip bir çok insanla karşılaştım. Asla sahip olamayacağım şeyleri, başka bir insanın evinde gördüm/oynadım/kullandım. Belki de hiçbir zaman kulanamayacağım arabaların ön koltuklarına oturdum.

Ama ben hayatımda, hiçbir canlıyı bu kediyi kıskandığım kadar kıskanmadım.

Ve işte bu yüzden, sadece ve sadece bu kedi olarak hayata tekrar gelebilmek için, reenkarnasyonun gerçek olmasını istemeye başladım.

Whiskersdan başka hiçbirşey yemem, haberiniz olsun. Fare falan da kovalamam teklif dahi etmeyin.

Onbirinci Sayfa

2008-05-23T22:43:00.001+03:00

Geçen hafta kızarkadaşımın annesi küçük bir operasyon geçirdi. Hastaneleri hala sevmiyorum. Özellikle, "Bu hastanenin yemekleri çok iyidir, özellikle makarnayı pilavı falan çok güzel yapıyolar" diyecek kadar yakından tanıdığım hastaneleri. Bir hastaneyi bu kadar yakından tanımak cidden üzücü birşey aslında. Hastane odalarında yapılan ziyaretlerde bir dönem için hayatımın çok önemli bir bölümünü kapsıyordu ve çok hoş anılar olduğunu söyleyemeceğim. Yinede bu sefer hasta ziyaretini veren tarafta olmak ilginçti ama işin gerçeğinde oradan hızlıca uzaklaşmak istiyordum. Pskilojik olarak bir hastanede kendimi rahat hisetmem için daha kaç yıl geçmeli emin değilim. 2 günün sonunda kızarkadaşımın annesi evine istirahat e çekildi ve ben kapıdan çıkarken "Şikayet Kutusu" ile uzun uzun bakıştım. İçimden, "Kaliteli Yemekler, Zevkli yatak örtüsü seçimi artılarınız, Baba'mın ölümü eksiniz" yazılı bir not bırakmak geldi.

Bir hastanede şikayet kutusu olması ilginç geldi cidden. Neyse çok da önemli değil ya boşverin.

Vizelerden sonra okuldan iyice koptum. Vizelerimin verdiği rahatlık duygusunun da bunda etkisi var. Dersler bitmiş haberim yok! Son 3 dersini kaçırdığım derslerin finallerinde nelerden sorumlu olduğumu bile bilmiyorum. Bakalım ilk dönem sonunda transcript i burada gerine gerine gösterdim. Büyük beddualar almış olabilirm :p Finalerden sonra yine burda kasılmak en büyük dileğim şimdilik. Midtermler hakkında da kasılırıdm da o kadar da düşmedik. Ego tatmini için başka yollar denemeliyim heralde. hehe.

Onuncu sayfadan sonra Onbirinci sayfadan önce günlerimin çooook uzun bir kısmını "How i Met Your Mother" dizisini seyretmekle geçirdim. Beni bu diziyle tanıştırdığı için Eda'ya da ayrı teşekkür ediyorum. Günün birinde How i Met "How i Met Your Mother" adlı bir dizi çekersem kendisni oynamak için Kate Walsh'u işe alıcam. (hehe) Ayrıca Barney sen bizim herşeyimizsin.

Vizelere çalışmam gereken bu günlerde ben yeni aldığım Starbucks Mug'ında Cafe Crown 3'ü 1 arada Karamaelli ile birlikte keyif yapmaktan kendimi alamıyorum. Sıcaklardan mayıştım. İsyanlardayım anlayacağınız.

Ders çalışmam gerek artık. Finaller ufukta gözüktü.

1 Fincan daha kahve koyayım.

Juno Soundtrack'i açayım, loopa alayım.

deriiiin deriiin nefes aldıktan sonra.

"Modern World History " kitabının sayfalarında dolanmaya başlayayım.

isterseniz kalın seyredin beni dicemde sıkılırsınız kesin.

Onuncu Sayfa

2008-05-12T11:29:00.000+03:00

birileri Mikail'e, aylardan mayıs olduğunu hatırlatmalı.ve bunu bir an önce yapmalı çünkü durum iyice kontroldan çıkmak üzere. mayıs ortasında yorgan üzerine battaniye örtmek zorunda kalır mı bir insan ya! yuh! ve neticesinde tahmin edebileceğiniz üzere hastayım.

burnum akıyor, hapşırıyorum ve öksürüyorum ve mutsuzum ve havaların bu kadar dengesiz gitmesinden çok şikayetçiyim. dengesiz giden hiçbirşeyi sevmem ben zaten. dengesiz insanları da sevmem. evet. bunun anlatıcaklarıma çok alakası yok ama yeri gelmişken belirtmek istedim.

hasta olmasını bilmediğim gibi, hasta bakmayı da çok iyi bilmiyorum. bu benim için biraz üzücü birşey ama sanırım yaşadıklarımın psikolojik bir etkisi. ailemden birinin hastalanması beni etkiliyor. yani öyle oturup her annem hapşırdığında hüngür hüngür ağlamıyorum ama odamda masamın başında kasılıp kaldığım oluyor. evet aynı evde yaşayan insanların ortak kaderi olarak benden sonra annem de hastalandı ve benden de ağar bir şekilde hemde. bu grip çok salak bir hastalık. çok gereksiz insanı perişan ediyor ve geçiyor. geçeceğini kendi de biliyor aslında ama maksat işte zarar. sırf zarar bir hastalık. ben böyle kasılıp, psikolojik olarak gerildiğim için ve özünde kendim de hasta olduğum için teyzemden yardım aldık bu haftasonu. saolsun geldi bize baktı. mis gibi dolma da getirmiş. diyeti falan boşverdim yumuldum. doktor sorarsa vücudum zayıf düşmüştü yemek zorundaydım pişman değilim diyicem.

çok koyu bir fenerbahçeli olduğum herkes tarafından bilinen bir gerçek olduğu için bu sezonun finişininde bu hasta bünyedeki etkisini tahmin etmişlerdir sanırım. biraz üzüntü, fazlalıkla hayalkırıklığı ve bir o kadarda sinir ve küfürler. ama maçı izlemeyerek çok doğru bir karar almışım tebrik ettim kendimi. kız arkadaşımın yanında kendimi duygusal bakıma almıştım ve bir kız arkadaşın, insanın zor ve kötü anında yanında olabileceği o mukaddes kişinin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha farkettim.

"bak ya gol yemişler bide! ulan son maç be allah sizi kahretsin!" diye sesli sesli söylenirken, bana tatlı tatlı bakması "aa ama hastasın sen gel bırak bilgisayarı üzme kendini sana bir taylot yapalım sıcak sıcak iyi gelir" demesi bile o anki sinirimi ve üzüntümü alıp götürmeye yetti. hayatımın geri kalanını geçirmek istediğim kişiyi bulduğumdan eminim ve bundan dolayı kendimi çok şanslı görüyorum. *kulağını çek tahtaya vur* *belli belirsiz maşallah de*

anneler gününde annemin hasta olması, benim de hasta olmam hatta hasta olduğum için bugün girmeyi düşündüğüm optional midterme girememem ve fenerbahçenin de beni hayal kırıklığına uğratması nedeniyle mutsuz bir haftasonu geçirdiğimi söyleyebilirim.

umarım sizin haftasonunuz güzel geçmiştir. sıkı giyinin, mikail in aldatmalarına kanmayın benim gibi mayıs ortasında selpak paketle kampüste gezmek zorunda kalmayın.

son olarak siteye yaptığım yeniliklere bir yenisini ekledim. gelip de beni bulamazsanız bir sesleni verin "shoutbox"tan içerdeysem çıkarım cama, iki laf ederiz. olmadı aşşaya inerim ben zaten ne öyle camdan bütün sokağa yayın yapar gibi dimi.

tüm galatasaraylı olanların suratına hapşuruyorum efendim.onlar hasta olsunlar. hiç de umrumda olmaz.

Dokuzuncu Sayfa

2008-05-08T23:03:00.000+03:00

Bugün farkettim ki, benim için bilim kurgu sinemanın doruk noktası kesinlikle ve kesinlikle "Geleceğe Dönüş" serileri. Ve kendi içimde o kadar doruklara oturtmuşum ki bu filmleri, diğer bütün bilim-kurgu filmlerde bu filmde aldığım zevki alamıyorum, ve bu seri gibi 489 kez tekrardan seyredemiyorum.

Zaman yolculuğu fikri o kadar güzel geliyor ki bana, her seyredişimde oturup hayal kuruyorum, üniversiteyi bitirmenin eşiğinde olmama aldırmadan oturup saatlerce "zaman yolculuğu" hakkında hayal kurabiliyorum. ilk kez küçücük bir çocukken seyrettiğim bu filmin hayatıma artı yöndeki en büyük katkısı bu olmalı sanırım, yaratıcılığımı ve boş boş hayal kurmanın o mükemmel tadını bana ilk kez tattıran film olması. Divx lerini indirileri baya oluyor ama bugün Handan'ımla tekrar seyrederken kendi kendime söz verdim, kesinlikle önümüdeki ay harçlığımı alınca gidip DVD setini alıp rafımın en baş köşesine koyacam, hadi bilemedin bir dahaki ay..

Bir filmi sevmek ayrı birşey de, her seferinde aynı heyecanı yaşamak salaklık mı acaba ya ? bugün onu düşündüm. o saat kulesinden o kablo düştü ya "aha hasktr kesin yetişemez kaldı marty 1955 de kesin, mümkünatı yok" tarzında bir düşünce içine girmeyi hangi mantık hangi ruh hali açıklayabilir ki ? sanırım çocukluğumun favori filmi olması ve her seyrettiğimde beni 10 yaşıma geri götürmesi ana unsur bu konuda.

Sadece Geleceğe Dönüş serisinde değil, tekrarını seyrettiğim pek çok şeyde aslında bu düşünce kafamdan geçer çoğu zaman. Mesela Friends seyredenler bilir. The One Where Ross and Rachel takes a Break bölümünde, o meşhur kavganın ortasında Ross bir an duraklar ve "Is this about Mark?" der ve o anda zincirleme bir reaksiyon başlar ve hem komik hem de üzücü fakat dizinin kalan 7 sezonuna malzeme verecek olaylar başlar, Ross ve Rachel ayrılır. Ve ben bu bölümü her izleyişmide ( evet tekrar tekrar seyretmekten bıkmayacağım bir başka şey de Friends'dir.) "ulan bak birazdan is this about mark diyip herşeyin içine sıçıcaksın, ulan bak akıllı ol deme şunu!" fln diye düşünmeden edemem.

Bir de aynı duyguyu futbol maçlarının gece 2 den sonra verilen tekrarlarında yaşıyorum, büyülü bir gücüm olsa ve o topu 5 santim sola kaydırsam ve gol olmasa ve bütün o anda o maçı seyredenler dumur olsa, "lan!? bu goldü!? daha 4 saat önce stadda seyrettim goldu!? nası olmaz!?" falan diye böyle Allahları şaşsa. ahaha.

Hayal kurmak, hem de böylesine boş boş hayaller kurmak çok lezzetlidir netekim.

tadına doyamazsınız.

tavsiye ederim.

Lanet olsun benim kırtasiye ve yeni şeyler deneme tutkuma, umarım sayfada yaptıklarımı beğenmişinizdir, defterimi süsliyim dedim

Sekizinci Sayfa

2008-05-06T23:45:00.004+03:00

İki insan arasındaki iletişimin bilinen en uç noktası olan telepatiye bir minibüsçü ile ulaşmış olmam, gerçekten kendi adıma çok üzücü ve çok şaşırtıcı bir olay.

Benim için haftanın en yoğun günü olan pazartesi gününü yine bir şekilde bitirmiş olmanın rahatlığı ile önce motorla beşiktaştan üsküdara geçmiştim ve metrelerce uzanan minibüs kuyruğunda, sırtımdaki çantanın ağrılığı dakikadan dakikaya artarken, yaklaşık yarım saat beklemiştim.

Son durağa doğru yaklaşırken, "hehe ulan şimdi desem ki ben buradan caddeye nası cıkıcam, hani bana ineceğim yerde haber verecektiniz, beni yanlıs getirdiniz desem, cıngar cıkarsam hehe" diye çok gereksiz bir düşünce kafamın içinde yankılanıyordu. (bugünden bakınca geriye, pazartesi günlerimi bu kadar dersle dolduran rektöre lanet yağdırıyorum hatta) bu sırada, ipodumda çalıp kafamın içinde dans eden Travis'in büyülü notaları ile daha bir haşır neşir olabilmek için sesini sonuna kadar açarken minibüs şöförü yavaşça sokağın başında durdu "abi caddeye burdan cıkıcan bak bu sokağa devam et sonuna kadar" dedi. ! ! :o

Minibüsün kapısında bir kaç metre sonra inmeyi beklerken bir anda dumurlardan dumur beğenir halde bulmuştum kendimi.

"yok abi ben son durakta inicem" dedim. adamda "hee karıştırdım ben hehe kusura bakma" diyip gaza bastı ve minibüsü yanaştırdı,

ben minibüsten inip evime doğru yürümeye başladım,

Travis, ipodumdan kulağıma fısıldamaya devam etti:

"Why does it always rain on me?"

en yakın zamanda aynı minbüsçüye denk geldiğim zaman telepati gücümle 1 üsküdar uzatmayı denicem. hodri meydan

Cidden, "Why does it always rain on me?"

Yedinci Sayfa

2008-05-01T21:19:00.002+03:00

İlkokuldayken de başıma gelmişti bu olay. 8 senelik eğitime geçileceğinden ailemin daha emin olmadığı yıllardı ve ben 4. sınıftayken özel öğretmene gidiyordum. facebook hesabımı kapatmadan önce insanların tagleyip "oha ufacıksın!" diye dalga geçtiği halim, mavi ve samimiyetten çok, çok uzak Ahmet Buhan'ın matematik kitabındaki problemler arasında boğuştuğu bir gece, şu anki evimizin mutfağında, camın önündeki yemek masamızın üzerinde babamla karşılıklı problem çözüyorduk hesapta.

problemler zor değil, anlamsız ve hatta biraz da gereksizdi bana göre. göz kapaklarım bu gereksizliğe çok fazla dayanamayacağı için gittikçe ağırlaşıyorlardı ve kafam gittikçe kitabın sayfalarına yaklaşıyordu ve kitabın saman kağıt kokusu burnuma doluyordu.

10 dakika boyunca kitabın üzerinde kestirirken yanlış hatırlamıyorsam o gün içinde yemekhanede dağıtılan eriklerden sonsuz tanesini mideye indirmeye çalıştığım bir rüya görüyorken Babam, "al problemlerini çözdüm, hadi yürü şimdi yatağa, hadi bakayım!" diyerek ızdırabıma son vermişti, ben de gözlerimi ovuştura ovuştura koridoru geçip kitapları masamın üzerine fırlatıp yatağıma yatıp deriin deriin uyumuştum. erikleri de çoktan tükettiğim için rüyasız bir gece geçirmiştim.

Ve bugün bu sayfayı açıp da baktığım zaman, 6. Sayfa üzerinde uyurken buldum kendimi. Salyam akmış hatta biraz, sayfanın köşesi incelmiş bu yüzden, buruş buruş olmuş. Tahmin ediyorum ki, çok kişi gelip uyurken görmüş ama, uyandırmaya kıyamamış olduğu için, sessizliğim bu kadar uzun sürdü.

( Uykumda hayal meyal Emre'nin "sayfayı çevirsenee! çevir!" diye bağırdığı hatırlıyorum, hayırdır inşallah ? :p )

İlkokul anılarımdan canlanan şu anki ruh halimi lise hayatımda hiç bir gün eksik etmediğim bir başka anımla kapatmayı çok uygun gördüm.

"Hocam valla uyumuyorum ya!"

hele bir de ilkokul 4'te özel öğretmenin ödevindeki bir soruyu yanlış yaptığım için ağlayıp kitabı yırtma hikayem vardır ki çok efsane. elbet anlatırım bir gün.
*esner ve çıkar*

Altıncı Sayfa

2008-03-02T02:34:00.001+02:00

Ben daha önce hiç kilo vermemiştim. Yani tabiki vermiştim de böyle azimle ve büyük bir ciddiyetle bilinçli olarak vermemiştim. Ve bu yüzden şu anda diyete başladığım günden bu güne tamı tamına 1 ay geçmişken verdiğim 8 kiloyu dünyaya haykırmak istiyorum.

8 kilo deyip de geçmeyin ayrıca, önce bir oturun düşünün 8 kilo et nası bişidir bi canlandırın gözünüzde. Çok iğrenç dimi? Evet işte bende öle düşündüğüm için hemen verdim. Nazar değdirmek gibi olmasın ama 12 kilo daha vermeyi planlıyorum. (Bi kilo veremeyim direkman bu satırlara hasetle bakıp nazar değdirenleri bulucam)

Eski telefonumdaki resimlerin hepsini bilgisayarıma aktardım, hepsini yıl yıl olarak ayırdım ve arşivledim. İnsanın resimlerden resimlere atlarken bir yerde ciddi şekilde büydüğünü, had hadi sizi mi kandırıcam, bariz yaşlandığını, farketmesi çok can sıkıcı birşey. Bir yandan da her resimi gördüğümde "Aaa! Bugün buraya gitmiştik!" "Aaa! Bugün şu olmuştu!" tarzı gereksiz şaşkın tepkiler verdim.

Ben inanmak istemesemde ben gün geçtikçe büyüyüorum (!) bir buçuk sene sonra üniversiteden mezun olacağım ve ondan sonra hayat cidden başlayacak. of, çok korkuyorum bazen... Siz korkuyor musunuz?

Kendime Not: Bir daha asla "Acaba okuyucular var mı? Bakalım biraz yazmayayım aa Mert blogunda neden mesaj yok haydi ama diye mesajlar atarlar mı?" diye düşünüp buraları boşlama. Sen ve kendin varsın burada. Evet. Unutma. Boşlama. Beynin doldu taştı, bunları buraya boşaltmazsan kafayı yemen içten bile değil!

Beşinci Sayfa

2008-02-09T03:32:00.000+02:00

Geçelerde bir rüya gördüm.. O kadar uzun süredir tatile çıkmadım ki, sanırım bilinçaltım bana oyunlar oynamaya başladı..

Rüyamda sevgilim ve en yakın arkadaşımla Atatürk Havalimanında, bizi Yunanistan'a götürecek olan uçağımızı bekliyorduk..

Uyanır uyanmaz, bilgisayarın başına geçtim ve sanki bu olay bir rüya değilmiş gibi önce Türk Hava Yolları'nın sitesine girip uygun bir uçak bileti baktım, sonra da Yunanistan'daki ucuz genç Hostellerini tanıtan bir siteye girip yaklaşık bir 40 dakika bu sayfalarda kayboldum...

Neden sonra, rüyanın sona ermesinden çok sonra, ben gerçekle yüzleştim ve değil Yunanistan'a, şu an için İstanbul sıırını geçmek bile tatlı bir hayal olduğunu hatırladım..

Ama, uykudan uyanıp bilgisayarın başına geçişim ve o bilgisayar başında geçirdiğim dakikalar o kadar tatlı geldi ki bana.. Keşke bir tıkla uçak biletimi alıp diğer tıkla otel rezervasyonumu yaptırabilseydim..

Buz gibi suya, iskelenin ucundan atlamak gibi.. Hiç duraksamadan.. Bir kerede.. En zevkli şekilde yani :)

Keşke.. :)

Kendime Not: Traş oldum.

Dördüncü Sayfa

2008-02-04T19:35:00.000+02:00

Çok çok başarılı olan ve annemin sürekli olarak "Bak X'in oğlu/kızı nası çalışıyo" diye örnek gösterdiği kişiler, eğer ki birer blog sahibi iseler yüksek cogunlukla her final dönemi sonrası transcriptlerini çarşaf çarşaf sayfalarında, savaş kazanmış komutan havasıyla, ifşa ederler ve bunu yaparken de tercihen kasım kasım kasılırlardı.

Bende bu insanların alayına uyuz olurdum.

Ta ki bugüne kadar.

Çok çok başarılı bir karnem olmasa da "Onur Durumu"na ucundan kapağı attım ve kasım kasım kasılmaya, bana uyuz olan bir iki kişi yaratmaya karar verdim.

Buyrun efendim naçizane karnem!

Kendime not: "Oha A- nası verir hoca bana ya ortalamamın ağzına sıçtı resmen!" diyenleri meşe odunuyla döv. Allah yarattı deme.

Üçüncü Sayfa..

2008-01-29T05:13:00.000+02:00

Geçen günlerde, son finalimden alnımın akıyla çıktıktan sonra eve dönüş yolunda, minibüs sırasında olay çıkartan, fazlasıyla gergin bir yaşlı amcadan bahsetmeyi ve nasıl da tüm kent olarak Xanax a muhtaç olduğumdan bahsetmeyi düşünmüştüm aslında..

Nasıl insanların, bu kadar gergin olabileceğini sorgulayacaktım.. Şaşkınlığımı paylaşacaktım..

Fakat sonra, cevabı buldum! Hatta biraz önce buldum ve hemen işi gücü bırakıp blogger.com a tıkladım..

Onlar kapkaranlık bir odada, sarı ışığın etrafında dans eden iri kar tanelerini görmemişler de ondan.. Onlara kızamıyorum, belki gerçekten görmelerine engel bir çok şey var ama eminim ki bir kez bile olsa bu görüntüyü zihinlerine kazısalar, ondan sonra bu kadar sudan sebepler için bu kadar büyük yaygara çıkartmazlardı.. Eminim..

American Beauty'yi tekrar hayranlıkla seyredip kafamı kaldırdığımda, İstanbul'un taa ucuna kadar yağan, yılın belki de ilk tipisi ile karşı karşıya kalmasam bu sonuca da varamazdım.. İki gündür içinde bulunduğum, heyecanlı, telaşlı bekleyişten bir anlık bile olsa kurtulamazdım..

Ama elimde değil, ne zaman kar yağsa ben, çocuklar gibi seviniyorum mutlu oluyorum.. Okulum tatil olacakmış gibi heyecanlanıyorum, kar topu oynamak için dışarı koşmak istiyorum... Ne zaman kar duracakmış gibi olsa, hiç tanımadığım insanlara bile gidip "Yok yok! Merak etmeyin, kar topluyor birazdan yağacak yine!" diyesim gelir..

Kar yağınca hep böyle olurum işte, bir acayip..

Elimde değil ama napiyim :)

Kendime Not:

Düşen ilk kar tanesi kadar masum olan senin, sevgilim, beklediğimiz sonuçların da tıpkı onlar kadar bembeyaz, tertemiz çıkacak!

Amin!

İkinci Sayfa...

2008-01-23T10:28:00.000+02:00

Bütün ömrüm, sınavlara son günün son akşamında çalışmakla geçti.. Gerçekten, her sınava böyle çalıştım neredeyse.. Hatta lisede durumum çok daha vahimdi.. Eğerki sınav 3. saat e konulmuşsa akşam çalışmaya bile gerek duymazdım, çünkü sınavdan önce tam 15 dakikalık bir tenefüs vardı. Dile kolay! Tamı tamına 15 dakika!! Gerçi o son tenefüs etraftaki panik çığlıkları nedeniyle çok verimli geçemedi.. Biri gelir "oğlum hocayla konustum ben su su çıkıyomuş bundan sormamış!" falan bir bomba atardı ortaya sonra oratlık pazar yerine dönerdi..

Utanmasam ÖSS'den önceki son akşam "Eh bi deneme çözeyim de işte yarına hazır olayım" diyecektim.. Bu rahatlık bana neler kazandırdı? Çok panik yapan bir insan olmadım hiç bir zaman.. "Hallederiz!" ekolünden yetişen bir birey oldum :p

Misal şu an akşam 15,30'da finali olan bir dersime çalışıyorum.. Dün akşam ne mi yaptım? Tabiki bilgisayar başında muhabbet ve cogunlukla World of Warcraft.. E canım onlarda akşam saatine koymasalarmış bu sınavı.. Bilmiyorlar sanki bu huyumu :p

Bir de diyetisyene gitmeye karar verdim Amcamla beraber. Sonuçları nasıl olacak bakalım göreceğiz. Ama bende bu mantık devam ederse bütün hafta yemek yerim, doktor randevusundan bir gün önce yemeyi bırakırım. Sonuçları buradan kendi kendime yazacağım.

Zira burası benim, yeni aldığım kullanmaya kıyamadığım, "olm bi sayfa versene lan" diyenlere pis pis bakmamı sağlayan defterim..

İyi hatırladım, yarından tezi yok bir iki ataç alayım..

En olmadı kırmızıyla çizeyim kenarını..

(bakayım saat kaç olmuş? 10:35.. Ohoo daha cok var, iyisi mi ben kendime bir çay koyiyim..)

İlk Sayfa..

2008-01-22T08:10:00.000+02:00

Çok hevesli bir şekilde bir "blogger" olma serüveni yaşamıştım.. Ama daha sonra ne olduysa, o hevesim kırıldı, "kim okuyor ki buraları ya!" tarzında bir isyan ile birlikte yazmaz oldum.. Kime küstüysem sanki..

Daha sonra, oturup düşünmeye başladım, bilgisayar başında geçirdiğim dakikaları saatleri düşündüm,

daha sonra Sait Faik Abasıyanık'ın sözleri geldi aklıma:

Söz vermiştim kendi kendime; yazı bile yazmıyacaktım. yazı yazmak da bir hirstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin ölümü bekliyecektim. hirs , hiddet neme gerekti? yapamadım. koştum, tütüncüye, kalem kağıt aldım. oturdum. adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak icin cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. kalemi yonttum. yonttuktan sonra tuttum öptüm. yazmasam deli olacaktım.

sonra da, okuyan var mı yok mu hiç umursamadan kendime yeni bir sayfa açmaya karar verdim..

beyaz olanından..

:)